ตอนที่113

ความเงียบ ยังคงอยู่ หนัก จนเหมือนกดทุกอย่าง ให้จม ณิชายืนอยู่ตรงนั้น มือยังค้าง อยู่ในอากาศ เหมือนยังไม่เชื่อ ว่ามันหยุดแล้วจริง ๆ คีรินขยับ ช้า สายตาเขายังจับ ร่างตรงหน้า ไม่ปล่อย พร้อม ทุกวินาที เผื่อมันลุกขึ้นมาอีก เรย์ย่อตัวลง ข้างร่างนั้น ทันที นิ่ง แล้วเอื้อมมือ แตะ ตรงคอ จุดที่เคยมีแสง ตอนนี้ ไม่มีอะไร “สัญญาณ…” เขาพูด เบา เหมือนตรวจซ้ำ “…หายไป” ณิชาหายใจ สะดุด “เหมือนอาร์ค?” เธอถาม เสียงเบา เรย์พยักหน้า ช้า “ใช่” คำตอบนั้น ทำให้ความตึง คลายลง เล็กน้อย อาร์คที่ยังนั่งอยู่ หัวเราะเบา “งั้น…เราชนะ?” เขาพูด เหมือนยังไม่แน่ใจ ไม่มีใครตอบ ทันที เพราะคำว่า “ชนะ” มันยังเร็วเกินไป คีรินก้มลง จับไหล่ชายคนนั้น พลิก เบา เพื่อดูหน้า ดวงตาเขา ปิด นิ่ง ไม่มีอาการต่อต้าน ไม่มีแรงกด เหมือนคนธรรมดา ที่หมดสติ จริง ๆ “เขายังหายใจ” คีร