“ถึงแล้วหนู ตื่นเร็ว”เสียงทุ้มอ่อนโยนกระซิบบอกคนตัวเล็กที่หลับสนิทมาตลอดทาง เขาสะกิดแขนเธอแผ่วเบาและรอให้เธอตื่น
“อื้อออ”เมจิบิดตัวไปมาด้วยความเกียจคร้าน ทว่าดวงตาคู่สวยก็ยังไม่ยังลืมขึ้นมา เธอบิดตัวหนีไปอีกทางอย่างลืมตัวว่านี่ไม่ใช่บนที่นอนตัวเอง
“ถ้ายังไม่ตื่นพี่พาไปนอนห้องพี่แทนนะ”เดย์แกล้งขู่เมจิตัวน้อยอย่างไม่จริงจังนัก แม้ในใจลึก ๆ จะอยากพากลับไปด้วยก็ตามที ใบหน้าเล็กงัวเงียพอเขาบอกจะพากลับห้องตากลมโตก็เบิกโพลงอัตโนมัติ น่ารักเกินไปแล้วเด็กน้อย
“ไม่!”ดวงตากลมเบิกโพลงด้วยความตื่นตระหนก พลันร่างเล็กดีดตัวขึ้นจากเบาะจนได้ยินเสียงหัวเราะร่าของคนปลุก เธอจ้องหน้าคนขี้แกล้งอย่างเอาเรื่อง
“เสียงแข็งใส่พี่อีกแล้ว กล้าไม่เบาเลยนะ”สองมือใหญ่กุมแก้มนิ้มไว้พลางส่ายใบหน้าเล็กมาอย่างหมั่นเขี้ยว
“ก็พี่เดย์แกล้งหนูก่อน”เธอตอบเสียงอู้อี้ขณะใบหน้าถูกบีบให้ยับยู่ยี่ ใช้มือปัดออกยังไงก็ไม่หลุดจนเธอป
