ติ๊งงงงงง!!
“เลิกเรียนแล้วพี่ไปรับ ตั้งใจเรียนนะครับ”
เมจิอ่านข้อความของแฝดคนพี่พลันในใจก็คล้ายกับมีความหวาดกลัวบางอย่าง ขนาดยังไม่ได้ครอบครองเขาเธอยังรู้สึกกลัวที่จะเสียไปขนาดนี้ แต่คนอย่างเธอคงไม่มีทางมีวันได้ครอบครองจริง ๆ หรอก
แม้จะรู้สึกดีมากก็ตามเวลาที่ได้รับการใส่ใจจากสองแฝด แต่อย่างมากคงเป็นของเล่นเท่านั้น ผู้หญิงฐานะอย่างเธอจะมีสิทธิ์ฝันอะไรเพ้อเจ้อแบบนั้นกัน
ร่างบางถอนหายใจทิ้งอย่างเหนื่อยหน่าย เธอตอบรับข้อความของชายหนุ่มเพียงสั้น ๆ ก่อนจะรวบอุปกรณ์การเรียนเข้าสู่อ้อมอกแล้วเดินออกจากห้องนอน โดยมื้อเช้าของเธอมีเพียงนมจืดธรรมดาหนึ่งแก้วกับขนมปังแผ่นใกล้หมดอายุเพียงเท่านั้น วันนี้เธอมีเรียนแค่เช้าเท่านั้น ส่วนช่วงบ่ายจนถึงค่ำคงต้องยกเวลาทั้งหมดให้พี่เดย์
“ส่งการบ้านอาจารย์เอกชัยแล้วใช่มั้ย?”นาราถามเพื่อนรักพลางเปิดชีทที่จะใช้เรียนวันนี้ เธอปริ๊นมันมาสองชุดพร้อมเย็บแม็กอย่างดีม
