คิริวเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากยกยิ้มบาง ๆ “เรานี่ถามเยอะเหมือนกันนะ”
อัญชันยกมือขึ้นแตะแก้มเล็กน้อย ทำตาโตอย่างแปลกใจและหัวเราะเบา ๆ “เอ๊ะ! อันนี้เหมือนพี่คิริวแอบว่าอัญชันเลยนะคะ!”
คิริวเพียงแค่หัวเราะในลำคอเบา ๆ น้ำเสียงเรียบเรียงแต่แฝงความขำขัน ทำให้อัญชันยิ่งรู้สึกว่าบรรยากาศรอบตัวช่างอบอุ่นและแปลกใหม่สำหรับเธออย่างประหลาด
คิริวเอียงหน้าเล็กน้อย มองอัญชันด้วยสายตาที่แผ่วเบา แต่แฝงความระมัดระวัง “ไม่ได้ว่า… แค่บอกเฉย ๆ ว่าถามเยอะ”
อัญชันหัวเราะหึ ๆ อย่างติดใจ “แต่ฟังแล้วมันก็เหมือนว่าพี่แอบหงุดหงิดหน่อย ๆ นะคะ”
คิริวยักไหล่เล็กน้อย ไม่ตอบอะไร แต่สายตาที่จับจ้องเธอช่างลึกซึ้งราวกับกำลังพยายามอ่านทุกความคิดของเด็กสาวตรงหน้า
อัญชันเอียงหัวมองคิริวด้วยความสงสัย “ว่าแต่พี่คิริวเป็นคนที่ไหนหรอคะ ถึงได้มาอยู่ที่ลำปาง”
คิริวยักไหล่เล็กน้อย รอยยิ้มบาง ๆ ผุดขึ้นบนมุมปาก “พี่เป็นคนกรุงเทพ
