“อาหารมื้อแรก”

อัญชันเงยหน้าขึ้นทันทีเมื่อเห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ของคิริว ใจเธอเต้นแรงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ เธอเบิกตาโตก่อนจะรีบก้มหน้าลงทำแผลต่ออย่างตั้งใจ “แผล…แผลโอเคไหมคะ?” เธอถามเสียงเบา พลางเอียงหัวมองเขา คิริวพยักหน้าเบา ๆ แต่สายตายังคงจับจ้องเธออยู่ เขารู้สึกถึงความตั้งใจและความห่วงใยของอัญชัน แม้มันจะเป็นเพียงการเป่าลมบนแผล แต่ก็ทำให้เขาใจอ่อนลงอย่างไม่น่าเชื่อ “ดี…ไม่เจ็บแล้ว ขอบใจนะอัญชัน” เขาพูดด้วยน้ำเสียงต่ำ แต่เต็มไปด้วยความจริงใจ อัญชันหน้าแดงขึ้นทันที เธอเงยหน้ามองเขาแล้วถอนหายใจเบา ๆ ก่อนจะยิ้มบาง ๆ ให้ ทั้งสองเงียบไปชั่วครู่ แต่กลับไม่รู้สึกอึดอัด มันเป็นความเงียบที่อบอุ่น ราวกับว่าทั้งสวนลับและโลกทั้งใบมีแค่พวกเขาสองคน “อะอื้ม…” เสียงไอดังลอยมาตรงทางเข้าห้อง ทำให้อัญชันและคิริวสะดุ้ง พร้อมหันไปมองต้นตอของเสียงทันที ตาของอัญชันเบิกกว้างเมื่อเห็นพ่อไพโรจน์ยืนอยู่ที่ประตู ดวงตาคมของเขา