ตอนที่ 6 เงินและอำนาจ

หลังจากที่รับคำสั่งมาลีอองจึงสั่งการให้ลูกน้องไปเอาตัวภูผามาแต่ งานนี้เกิดความผิดพลาดกลายเป็นเรื่องใหญ่ เมื่อสมายเห็นพี่ชายถูกชายชุดดำฉุดกระชากขึ้นรถ เธอจึงวิ่งเข้าไปช่วยจนถูกกวาดต้อนมาด้วยกัน ทั้งภูผาและสมายจึงถูกมัดมือนั่งอยู่เบาะหลังรถตู้ด้วยความหวาดกลัว ทว่า...โชคชะตากลับเล่นตลก เมื่อรถที่ใช้ลักพาตัวเกิดเครื่องยนต์ดับสนิทห่างจากคฤหาสน์วิลเลียมไม่กี่กิโลเมตร ทั้งภูผาและสมายก็แอบได้ยินที่พวกชุดดำพูดคุยกันเรื่องการเปลี่ยนรถ “สมายเราต้องหนี ” “หนียังไงพี่ผา” “อาศัยจังหวะเปลี่ยนรถถ้าพี่บอกให้วิ่งแกวิ่งสุดชีวิตเลยนะ ” “อื้อ!” สองพี่น้องพูดกระซิบวางแผนเตรียมเพื่อหาหนทางหนีอย่างเบาที่สุด และไม่นานก็มีรถตู้อีกคันวิ่งมาจอดที่ด้านหน้ารถ "อ้าวลงมา! เปลี่ยนรถ!" ลูกน้องของอลันตะคอกวินาทีที่ประตูเปิดออก ภูผาเห็นจังหวะที่ลูกน้องเผลอ เขาจึงตัดสินใจคว้ามือสมายแล้ววิ่งออกไปสุดแรงหวังจะข้ามถนนไปหาความช่วยเหลือ "สมาย! เร็วเข้า!" ภูผาตะโกนแล้วเขารีบวิ่งนำหน้าน้องสาวไป “พี่ผาอร๊าย!! กรี๊ดดดด” “เฮ้ย!!” เอี๊ยดดดดด! ปั้ง!! อลันเหยียบเบรคจนมิด โคร้ม!! เสียงเบรกรถแล้วตามด้วยเสียงดังสนั่นหวั่นไหว แต่ไม่ทันเสียแล้ว...รถสปอร์ตสีดำที่พุ่งมาด้วยความเร็วสูงปะทะเข้ากับร่างเล็กของสมายอย่างแรง จนร่างของเธอลอยคว้างไปกลางอากาศเกือบ 100 เมตร ก่อนจะตกกระแทกพื้นถนนอย่างหนักหน่วง "สมายยยยย!!!" ภูผาหันมาดูตามเสียงเรียกของน้องสาวแต่ก็ต้องร้องลั่นจนสุดเสียง รถสปอร์ตของอลันหักหลบไม่ทันหลังจากชนเด็กสาวเข้าอย่างจังแล้วก็ยังเสียหลักไปชนกับรถตู้อีกคันที่จอดเสียอยู่ เศษกระจก เศษซากรถที่แตกพังกระจัดกระจาย ไปทั่วบริเวณ ควันพุ่งออกมาจากรถสปอร์ตสีดำ กลิ่นไหม้ของยางรถยนต์จากการเบรคคละคลุ้งไปกับกลิ่นคาวเลือดที่สาดกระจายอยู่เต็มถนน รวมถึงคราบเลือดของเด็กสาวที่ด้านหน้าของรถ “เวรเอ้ย! วันนี้แมร่งซวยจริงๆ” แรงชนทำให้สภาพของรถสปอร์ตด้านหน้าถึงกับพังยับเพราะชนประสานเข้ากับรถตู้อย่างจัง ภูผาวิ่งไปหาทางร่างของน้องสาวที่นอนจมกองเลือด แววตาของเด็กสาววัย 15 ที่เพิ่งถักเปียสวยงามจากพี่จัสมิน บัดนี้กลับเลื่อนลอยและอาบไปด้วยสีแดงฉาน ภูผาทรุดเข่าลงกอดร่างที่บิดเบี้ยวของสมายไว้แนบอก มือที่เคยแข็งแรงสั่นระริกขณะพยายามจะห้ามเลือดที่ไหลออกมาไม่หยุดจากศีรษะของน้องสาว “สมาย...ลืมตาสิสมาย! อย่าทิ้งพี่ไปแบบนี้!” เสียงของภูผาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง “พี่..ผ..า..! ” เสียงสุดท้ายของสมายดังก้องในหูของภูผา!! ประตูรถสปอร์ตคันนั้นถูกเปิดออกโดยมีอลัน ก้าวเท้าลงจากรถมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย บนหน้ามีคมมีเลือดไหลที่หน้าผากนิดหน่อย เขามองดูร่างที่แหลกสลายบนพื้นถนนด้วยสายตาเย็นชา ราวกับสิ่งที่ชนไปไม่ใช่ชีวิตคน แต่เป็นเพียงก้อนหินที่ขวางทาง ภูผาเงยหน้ามองอลันทั้งน้ำตา ตัวสั่นเทาด้วยความแค้นและเสียใจ "คุณ...คุณฆ่า!! น้องของผม" อลันปรายตามองภาพตรงหน้าอีกครั้งก่อนที่จะเดินกลับไปรถคว้าหามือถือแล้วโทรหาลีอองด้วยท่าทีนิ่งเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ครับนายน้อย” “ลีอองตอนนี้ฉันเกิดอุบัติเหตุ..บังเอิญไปชนคนตาย มาดูให้หน่อยและฝากจัดการเรื่องนี้ด้วย” “ครับนายน้อย ” “อะไรที่จัดการได้ก็รีบจัดการซะ...อย่าให้เรื่องบ้าๆพวกนี้ไปถึงหูจัสมิน และอย่าให้มันเป็นคดี" ท่าทางของอลันไม่มีความสำนึกผิด ไม่มีน้ำตา ทิ้งให้ภูผากอดร่างที่เกือบจะไร้ลมหายใจของน้องสาวไว้ท่ามกลางความมืดที่ไร้ซึ่งความยุติธรรม! หลังจากที่อลันโทรหาลีอองเพื่อสั่งการแล้ว เขายืนพิงรถสปอร์ตที่หน้ารถพังยับเยิน แล้วหยิบบุหรี่ขึ้นมาจุดสูบอย่างใจเย็น ควันสีขาวลอยล่องผ่านใบหน้าเรียบเฉยที่มองดูภาพตรงหน้าเหมือนกำลังดูละครฉากหนึ่ง เมื่อลูกน้องต่างก็เห็นเหตุการณ์รถชนที่เกิดขึ้นอย่างรวดเร็วที่เกิดขึ้นก็ตกใจ รู้ว่าตัวเองทำงานผิดพลาดครั้งใหญ่อาจโดนลงโทษได้ แต่ในวินาทีนั้น ความตายของเด็กสาวตรงหน้ากลับกลายเป็นเพียง "ขยะ" ที่ต้องรีบกำจัดทิ้งในสายตาของอลัน คฤหาสน์วิลเลียม เสียงโทรศัพท์ของลีอองดังขึ้น เขาซักถามปลายสายด้วยสีหน้าเคร่งเครียดก่อนจะวางสายลงด้วยมือที่สั่นเทา “ว่าไงลีออง!” อลินที่วิ่งตามมาถามด้วยเสียงละล่ำละลักลีอองนิ่งไปครู่ใหญ่ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคุณหนูของเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “เกิดอุบัติเหตุครับ...รถนายน้อยชนประสานงา...” “อลันเป็นอะไรไหม!” “นายน้อยบาดเจ็บเล็กน้อยครับ...แต่คู่กรณี...” ลีอองกลืนน้ำลายอึกใหญ่ “เสียชีวิตคาที่ครับคุณหนู...เป็นผู้หญิง” หัวใจของอลินหล่นวูบไปที่ตาตุ่ม โลกทั้งใบเหมือนหยุดหมุน ความเงียบที่น่ากลัวกว่าครั้งไหนๆ ปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์ นี่ไม่ใช่แค่เรื่องงานหรือเรื่องผู้หญิงอีกต่อไป... แต่อลัน วิลเลียม ได้กลายเป็นฆาตกรไปแล้วในคืนนี้! ลีอองมาถึงที่เกิดเหตุภายในเวลาไม่ถึงสิบนาที เขาชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อเห็นสภาพร่างของสมายและเสียงกรีดร้องเจียนคลั่งของภูผา แต่เมื่อหันไปสบสายตาที่ว่างเปล่าของเจ้านาย เขาก็รู้ทันทีว่าหน้าที่ของเขาคืออะไร ได้แต่ถอนหายใจแทนผู้เคราะห์ร้าย "นายน้อยครับ...เด็กคนนี้ท่าทางจะไม่รอด" ลีอองรายงานเสียงต่ำขณะเดินเข้าไปสำรวจร่างที่หายใจรวยรินเต็มที "ฉันรู้" อลันพ่นควันบุหรี่สีหม่นออกมาอย่างไม่ยี่หระ "เอาตัวไอ้เด็กนั่นไปขังไว้ อย่าให้มันปริปากพูดอะไร ส่วนยัยเด็กนี่...ส่งโรงพยาบาลที่ไกลที่สุด ถ้าตายก็ให้ตายที่นั่น อย่าให้มีชื่อในประวัติการรักษาที่สืบสาวมาถึงฉันได้" “คุณ !!คุณมันไม่ใช่คน!” ภูผาตะโกนลั่น ตาแดงก่ำด้วยความอาฆาต “คุณฆ่าน้องผม แล้วคุณยังจะ...” ภูผาคำรามลั่นเลือดในกายของพี่ขายที่สูญเสียน้องสาวหมดความอดทนจึงลุกพรวดขึ้นมาพยายามจะโผเข้าหาอลันด้วยความแค้น แต่ถูกลูกน้องชุดดำรวบตัวไว้และกดลงกับพื้นถนนที่เย็นเฉียบ "มึงฆ่าน้องกู! มึงฆ่าสมาย!" “สมายงั้นหรอ ชื่อนี้คุ้นดีนะงั้นนายก็คงจะเป็นภูผาสินะ !” ภูผาตกใจยิ่งตกใจหนักกว่าเดิมไอ้คนนี้มันรู้ชื่อเขาได้อย่างไร อลันค่อยๆ เดินเข้าไปหาภูผาช้าๆ ก่อนจะใช้เท้าเหยียบลงบนมือของภูผาที่พยายามจะเอื้อมไปหาศพน้องสาว เขาบดขยี้มันเบาๆ ราวกับจะตอกย้ำอำนาจ "จำใส่หัวมึงเอาไว้...ที่น้องมึงต้องมาเป็นแบบนี้ เพราะความโง่ของมึงที่คิดจะหนี ถ้าอยากให้น้องมึงมีโอกาสรอดแม้เพียงหนึ่งเปอร์เซ็นต์...ก็หุบปากซะ" เขาสะบัดเท้าออกแล้วเดินขึ้นรถอีกคันที่ลีอองเตรียมไว้ให้ ทิ้งให้ภูผาถูกฉุดกระชากลากถูแยกจากร่างของน้องสาวไปคนละทิศละทาง