สายฝนโปรยปรายลงมาหนักอย่างต่อเนื่อง ทั้งคู่มาถึงถนนชานเมืองที่ไร้ผู้คน มีเพียงแสงไฟส่องสว่างจากไฟทางเท่านั้น
ท็อปเหยียบเบรกกะทันหัน หยุดรถกลางสายฝน เขาเปิดประตูลงมา และลากลูกศรให้ตามออกมาด้วย
“คุณท็อป คุณจะทำอะไร” ลูกศรถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเพราะรอบตัวเธอไม่มีอะไรเลย ถ้าเกิดเขาบ้าคลั่งทำร้ายเธอขึ้นมาจะไปขอความช่วยเหลือจากใครได้
“คุณเห็นผมเป็นคนหน้าโง่ใช่ไหม!” ท็อปจ้องเธอด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความผิดหวัง
“แล้วคุณล่ะคะ เห็นฉันเป็นอะไร? ถ้าไม่ใช่ของเล่นชิ้นใหม่”
“อะไรของคุณ...”
“อันที่จริงมันก็แฟร์ไม่ใช่เหรอ คุณหาความสุขจากฉัน ส่วนฉันก็หาความสุขจากสิ่งที่คุณให้มา”
“แต่นั่นไม่ใช่ความสัมพันธ์ของคนที่กำลังดูใจกัน! คุณก็รู้ว่าผมอยากจริงจังกับคุณ”
“จริงจังงั้นเหรอคะ? ไอ้ที่คุณทำมันเรียกว่าจริงจังตรงไหน คุณควงผู้หญิงคนอื่นออกงานไม่ซ้ำหน้าทุกวัน ไหนจะพาบรรดาพริตตี้เข้าโรงแรมทุกครั้งที่ไปเท
