ร่างบางนั่งทรุดอยู่กลางถนน เปียกปอนและสั่นสะท้านไปทั้งตัว เส้นผมสีน้ำตาลแนบติดแก้ม น้ำตาและน้ำฝนผสมกันจนแยกไม่ออก ทัพพ์เทพเดินเข้าไปหา
“กลับกันเถอะคุณ เดี๋ยวผมไปส่ง”
“สะใจคุณแล้วสินะที่เห็นฉันอยู่ในสภาพนี้”
“ถ้าผมสะใจ คงปล่อยคุณไว้คนเดียวตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว ไม่เสียเวลารอหรอก”
“งั้นก็ไปเลยสิ!”
“เลิกประชดแล้วลุกขึ้น เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก” ทัพพ์เทพเอื้อมมือคว้าข้อมือเธอ ทว่าเขากลับถูกลูกศรสะบัดออกสุดแรง และผลักอกให้ออกห่างจากเธอ
“ฉันไม่มีวันไปกับคุณเด็ดขาด!”
ลูกศรถอดรองเท้าส้นสูงโยนทิ้งข้างทาง แล้วเดินเท้าเปล่าฝ่าสายฝนไปข้างหน้าโดยไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น
ทัพพ์เทพกอดอกมองลูกศรเดินโซซัดโซเซก็ถอนหายใจ พลางส่ายหน้าด้วยความระอา
ร่างสูงเดินกลับไปขึ้นรถ ขับช้า ๆ ไปขนาบข้างเธอและลดกระจกลง
“คุณ...หมดแรงยัง ขึ้นมานั่งในรถเถอะ”
“ไปให้พ้นหน้าฉันเลยนะ! ให้ตายยังไงฉันก็ไม่ขึ้นรถคุณ!”
“คิดว่าผมอย
