"ทำอะไรกัน" คนที่เข้ามาก็คือพ่อเลี้ยงอิทธิพล พอก้าวขาเข้ามาเท่านั้นแหละ ก็เห็นว่าลูกชายกำลังมัววุ่นอยู่กับผู้หญิงคนนั้น
"พ่อมามีอะไรครับ"
"เราไม่เคยเหลวไหลแบบนี้ อย่าให้พ่อเห็นอีกว่าเบียดเบียนเวลางาน"
"ใช่ครับผมไม่เคยเหลวไหล ก็เลยไม่ได้อยู่ในสายตาของพ่อ"
วันพุธได้ยินประโยคนี้ก็เลยปรายตามองไปที่เขา เพราะแค่ฟังก็รับรู้ได้แล้วว่าคนที่พูดกำลังน้อยใจ
"เดี๋ยวนี้ปีกกล้าขาแข็งนะเล็ก" ลูกชายไม่เคยเถียงคำไม่ตกฟากแบบนี้ คิดว่าคงเป็นเพราะผู้หญิงแน่
"ถ้าพ่อไม่มีธุระก็ออกไปเถอะครับ"
"เธอออกไปก่อน" แต่พ่อเลี้ยงอิทธิพลกลับหันมาบอกให้วันพุธออกไปก่อน
"ค่ะ"
"ไม่ต้องออกไปหรอก คุณนั่งอยู่ตรงนี้แหละ"
เมื่อสักครู่ยังไล่เราออกไปอยู่เลย..แต่ตอนนี้บอกให้อยู่ เรานี่ดูมีค่าตอนอยู่ต่อหน้าคนอื่นจริงๆ เลย
"พ่อจะมาคุยเรื่องงานและเรื่องส่วนตัว"
"ผมขอฟังแค่เรื่องงาน"
"เจ้าเล็ก!"
"เรื่องส่วนตัวปล่อยให้ผมจัดการ
