บทที่ 43 แข็งแกร่งขึ้น

พริ้มพราวกลับมาบ้านด้วยความหงุดหงิด เธอเรียกแท็กซี่นั่งกลับมา ระหว่างทางรู้สึกโกรธภานุพงษ์จนร้องไห้ โกรธจนกำมือแน่น แต่พอคิดอีกที สิ่งที่ภานุพงษ์พูดมันก็คือเรื่องจริงอีกนั่นแหละ เธอแต่งงานกับอารัณย์เพราะผลประโยชน์จริงๆ แต่ถ้าถามว่ารักไหม... เธอก็คงบอกได้แค่คำเดียวว่ารักมาก “เป็นยังไง วันนี้อะไรเข้าสิงถึงได้ไปชกหน้าคนอื่นเขาได้” อารัณย์เงยหน้าขึ้นมองหญิงสาวที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางกระฟัดกระเฟียด พริ้มพราวสะดุ้งตัวโยน เธอนึกว่าเขาจะไปทำงานเสียอีก “พี่รัณย์!” “ฉันเป็นคนนะ ไม่ใช่ผี ไม่ต้องทำหน้าตกใจขนาดนั้นก็ได้” อารัณย์เดินไปหาหญิงสาว พริ้มพราวทำหน้ามุ่ยลง “พี่รัณย์รู้?” “อืม” เขาเอามือวางบนหัวเธอแล้วยีผมเบาๆ “ใครบอกพี่รัณย์คะ” “ใครบอกไม่สำคัญเท่ามีใครทำอะไรเธอ เธอถึงได้โมโหขนาดนั้น” “ช่างมันเถอะค่ะ เรื่องไม่เป็นเรื่อง” “เธอโอเคใช่ไหม” เขาก้มหน้าถาม พริ้มพราวพยักหน้า “โอเคค่ะ”