“ครูพราวก็... หล่อขนาดนี้ถ้าไม่เรียกว่าหล่อก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้วค่ะ ป้าเอากับข้าวใส่จานให้แล้วนะคะ กินเสร็จแล้วก็ไม่ต้องล้างจานนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าป้าล้างให้ ครูพราวพักผ่อนให้มากๆ เถอะ”
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะป้า พราวทำเองได้”
“พักเถอะค่ะ ป้าเห็นครูพราวสอนเด็กๆ ทั้งวัน วันหยุดก็ยังสอนพิเศษอีก เงินก็ไม่เอา ไหนจะไปช่วยตาโหน่งวางแผนพัฒนาหมู่บ้านอีก งานเยอะขนาดนี้จะเอาเวลาที่ไหนพัก” ป้าจีนบ่น ทำให้อารัณย์เริ่มเข้าใจแล้วว่าทำไมพริ้มพราวถึงเลือกจะไม่กลับไปกรุงเทพ
“ไม่เป็นไรหรอกค่ะ พราวทำงานหนักจนชินแล้ว” พริ้มพราวบอก ป้าจีนถอนหายใจ ส่ายหน้าระอา
“อย่าดื้อสิคะ ถ้าป่วยไปจะทำยังไง” ป้าจีนบ่นต่อ จนพริ้มพราวต้องยอมแพ้
“ค่ะ พราวสัญญาว่าพราวจะพักผ่อนให้เยอะๆ ป้าจีนไม่ต้องเป็นห่วงนะคะ”
“ดีมากค่ะ ป้าไม่รบกวนแล้ว กลับก่อนนะคะ”
“ค่ะ ขอบคุณมากค่ะป้า”
ป้าจีนกลับบ้านไปแล้ว อารัณย์ลุกขึ้นไปดูเมนูอา
