เย็นวันอาทิตย์หลังจากได้รับอนุญาตให้นำรถยนต์คู่ใจออกมาขับไปไหนมาไหนได้ด้วยตัวเอง โมนาก็ตรงดิ่งไปที่ที่ใจต้องการทันที
ประตูร้านอาหารสไตล์คาเฟ่ถูกเปิดเข้ามา พนักงานชายหนุ่มรูปหล่อทุกคนหันมายิ้มต้อนรับพร้อมกล่าวคำทักทายลูกค้าผู้มาใหม่
“สวัสดีครับ...”
ขุนพลเพียงคนเดียวที่ชะงักรอยยิ้มแล้วเปลี่ยนเป็นส่ายหน้าเมื่อสบตาหญิงสาวที่กำลังเข้ามาวุ่นวายในหัวใจ
“ที่เดียวค่ะ ให้พี่ขุนมารับออเดอร์นะคะ”
โมนาป้องปากพูดกับพนักงานที่เดินมาเชิญเธอเข้าไปเลือกที่นั่ง เขายิ้มรับ ส่งเล่มเมนูให้ แล้วเดินมาหาขุนพลทันที
“ขุน ลูกค้าประจำของเอ็งให้เอ็งไปรับออเดอร์” ไม่วายโดนกระเซ้าจากเพื่อนร่วมงาน
“ครับ” ทำได้เพียงตอบรับแล้วทำตามหน้าที่
“สวัสดีค่ะ พี่ขุน” ยกมือไหว้เขาเหมือนทุกทีไม่มีขาด
“สวัสดี วันหยุดก็ยังมานั่งเฝ้าพี่ ไม่มีอะไรทำหรือไง”
“ก็นี่ไงคะ โมนากำลังหาอะไรทำอยู่”
“มันไร้สาระ ทำไมไม่อ่านหนังสือหรือทำ
