EP.7: บทเรียน

ไนท์คลับหรู 'ONYX' บนฟลอร์เต้นรำ พี่คิณ ยังคงรวบเอวเราไว้แน่น มือของเขาสัมผัสผิวเนื้อที่เปิดเผยตรงสีข้างของเรา! ความรู้สึกร้อนรุ่มและความวาบหวามถาโถมเข้าใส่เราจนแทบจะยืนไม่ไหว! นี่คือความรู้สึกที่เร่าร้อนและอันตรายที่สุดในชีวิต! เสียงดนตรีที่เร้าใจและแสงสีที่มืดสลัวทำให้ทุกอย่างดูเหมือนฝันร้ายที่น่าหลงใหล! พี่คิณ: (โน้มหน้าลงมากระซิบชิดริมหู ด้วยน้ำเสียงแหบพร่าที่เต็มไปด้วยอำนาจ) "พี่จะพาไปที่อื่น... ที่ที่เสียงเพลงไม่ดังเท่านี้... เราจะได้คุยกันให้ชัดเจน... เรื่อง ธุรกิจของพ่อเรา ไง" คำว่า "ธุรกิจของพ่อเรา" ดึงสติของเรากลับมาทันที! เรานึกถึงคำสั่งของพ่อ... 'ห้ามยุ่งเกี่ยวกับคนตระกูลนี้โดยเด็ดขาด!' ความตื่นเต้นทั้งหมดถูกแทนที่ด้วยความกลัวและความรู้สึกผิดต่อครอบครัว! ฟ้าใส: (พยายามดึงมือออกอย่างแรงและรวดเร็ว) "ปล่อยหนูนะคะ! หนูไม่ไปไหนทั้งนั้น! นี่มันดึกมากแล้ว หนูต้องกลับบ้าน!" พี่คิณ: (หัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยัน ดูเหมือนจะสนุกกับความขัดแย้งภายในของเรา) "หึ! นึกว่าจะลืมบทบาท 'เด็กดี' ไปแล้วซะอีก! แต่มาถึงขนาดนี้แล้ว... จะกลับไปเป็นเด็กขี้กลัวคนเดิมได้ยังไงกัน?" "เชื่อพี่สิ... น้องฟ้าใสชอบสัมผัสของพี่... ร่างกายของน้องมันโกหกไม่เป็นนะ" (เขากระชับมือที่เอวเราแน่นขึ้นอีก) ความร้อนบนใบหน้าเราไม่ใช่เพราะความเขินอีกต่อไป แต่เป็น ความโกรธและความกลัว ที่ผสมปนเปกัน! เราตัดสินใจใช้แรงทั้งหมดที่มี! ผลักพี่คิณออกไปอย่างแรง! ฟ้าใส: (เสียงเราสั่นและดังขึ้นกว่าที่เคยเป็นอย่างไม่เคยกล้าทำมาก่อน!) "หนูบอกให้ปล่อย! หนูไม่สนใจเรื่อง ธุรกิจบ้าบอ ของพวกพี่! และหนูไม่ได้ชอบสัมผัสของพี่! หนูแค่พลาดที่หลงเชื่อเพื่อนมาที่นี่! หนูไม่ใช่คนแบบที่พี่คิด!" แรงผลักของเราทำให้พี่คิณผงะไปเล็กน้อย! ดวงตาคมกริบของเขาฉายแววไม่พอใจอย่างชัดเจน! แต่ในขณะเดียวกันก็มีความสนใจบางอย่างแฝงอยู่! ราวกับเขากำลังมองสัตว์ที่ดิ้นรนหนีกับดัก! พี่คิณ: (พูดด้วยน้ำเสียงที่เย็นชาลงอย่างน่าขนลุก) "น่าเสียดาย... นานๆ ทีพี่ถึงจะเจอคนที่มีไฟในตัวแรงขนาดนี้... แต่เอาเถอะ... พี่ไม่ชอบบังคับใคร โดยเฉพาะ คนสวยที่กำลังจะร้องไห้แบบน้อง" (เขายิ้มหยัน แล้วผายมือออกอย่างไม่ใยดี) "ไปได้แล้วครับ... ก่อนที่พี่จะเปลี่ยนใจ... และ ฉีก 'ผ้าคลุมเด็กดี' ของเราออกเป็นชิ้นๆ!" เราไม่รอช้า! รีบวิ่งตรงกลับไปยังโต๊ะของเราที่ แยม กับ ส้ม ยืนมองเหตุการณ์อย่างตกใจ! ส้ม: (รีบคว้าแขนเราด้วยความตกใจและเป็นห่วง "ฟ้าใส! เกิดอะไรขึ้น! ทำไมแกหน้าซีดขนาดนั้น! พี่คิณเขาทำอะไรแก!" แยม: (หน้าเสียและเต็มไปด้วยความรู้สึกผิด) "พี่คิณเขาทำอะไรแกหรือเปล่า!? ฉันขอโทษ... ที่พาแกมาที่นี่! ฉันไม่ได้ตั้งใจให้เป็นแบบนี้!" ฟ้าใส: (คว้ากระเป๋าแล้วมองไปที่แยมอย่างผิดหวังและโกรธแค้น) "พาฉันกลับบ้านเดี๋ยวนี้! ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่แล้ว! ฉันเกลียดที่นี่! และฉันเกลียดตัวเองที่ทำแบบนี้! ฉันเกลียดแกที่พาฉันมาโลกบ้าๆ นี้!" บ้านฟ้าใส - เช้าวันรุ่งขึ้น เราตื่นขึ้นมาพร้อมกับอาการ ปวดหัวตุบๆ และ ความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นไปทั้งตัว! ภาพความมืดสลัวและสัมผัสอันจาบจ้วงของ พี่คิณ ยังคงติดอยู่ในใจ! ความรู้สึกผิดต่อ พี่ปอนด์ ที่เป็นห่วงเราก็ทำให้เราเจ็บปวด! เราเดินไปที่กระจก... มองใบหน้าตัวเองที่ยังมีร่องรอยของการแต่งหน้าเมื่อคืน แม้จะลบออกไปแล้ว! แต่เราก็รู้สึกเหมือนตัวเองไม่ใช่ 'ฟ้าใสคนเดิม' อีกต่อไป! กระโปรงนักเรียนที่เคยคลุมเข่า! ตอนนี้ดูเหมือนเป็นเครื่องเตือนใจถึงโลกที่เรากำลังพยายามหนี! ฟ้าใส: (พูดกับตัวเองเบาๆ เสียงสั่นเครือ) "ฉันผิดพลาดไปแล้ว... การตามหาอิสระแบบนี้มันไม่คุ้มค่าเลย... ฉันเกือบจะทำลายทุกอย่างที่ฉันพยายามรักษาไว้!" เสียงโทรศัพท์ของเราดังขึ้น! เป็นสายจาก พี่ปอนด์! (หัวใจเราเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง! กลัวว่าเขาจะรู้เรื่องเมื่อคืน!) ฟ้าใส: (รีบรับสายด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างแรง!) "ฮะ... ฮัลโหลค่ะพี่ปอนด์..." พี่ปอนด์: (เสียงอบอุ่นและอ่อนโยนเหมือนเคย! เหมือนแสงสว่างที่สาดส่องเข้ามาในความมืดมิดของเรา) "สวัสดีครับน้องฟ้าใส... วันนี้แก้มที่โดนบอลกระแทกดีขึ้นหรือยังครับ? พี่โทรมาเพราะเป็นห่วง" น้ำเสียงที่อ่อนโยนของ พี่ปอนด์ เหมือนเป็นน้ำเย็นที่ราดลงบนเปลวเพลิงในใจของเรา! ความรู้สึกผิดและความอับอายเมื่อคืนถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยที่มาจากเขา! ฟ้าใส: (เสียงเราสั่นเล็กน้อย แต่พยายามควบคุมให้เป็นปกติที่สุด) "ดีขึ้นมากแล้วค่ะ... ขอบคุณพี่ปอนด์ที่เป็นห่วงนะคะ... หนูไม่เป็นไรแล้วค่ะ!" พี่ปอนด์:"ดีแล้วครับ... คือ... วันนี้วันเสาร์ใช่ไหมครับ? พี่... อยากชวนน้องฟ้าใสไปดูหนัง ที่เมเจอร์... เป็นการขอโทษเรื่องบอลอีกครั้งน่ะครับ" ฟ้าใส: (ตื่นเต้นจนแทบจะกรี๊ดออกมา แต่พยายามเก็บเสียงไว้) "ดู... ดูหนังเหรอคะ?" พี่ปอนด์:"ครับ... เราจะได้ไม่ต้องกินแซนวิชแค่ครึ่งเดียวไงครับ? ถ้าน้องฟ้าใสไม่สะดวก... ไม่เป็นไรนะครับ... พี่เข้าใจว่าเราอาจจะยังปวดแก้มอยู่" ฟ้าใส: (รีบตอบทันที! โดยไม่ลังเลแม้แต่วินาทีเดียว!) "สะดวกค่ะ! หนูไปได้ค่ะ! หนูอยากไปดูหนังกับพี่ปอนด์มากเลยค่ะ!" พี่ปอนด์: (หัวเราะเบาๆ อย่างมีความสุข) "ดีเลยครับ... งั้นเดี๋ยวพี่โทรไปบอกรายละเอียดการนัดอีกทีนะครับ... แล้วเจอกันนะครับ... ตัวเล็ก" เราวางสายไปพร้อมกับ หัวใจที่พองโต! การถูกปฏิเสธจากความเร่าร้อนของ พี่คิณ ทำให้เราตระหนักได้ว่า ความรักที่แท้จริง ที่เราต้องการนั้น... คือ ความรักที่อ่อนโยนและให้ความรู้สึกปลอดภัยจาก พี่ปอนด์! บ้านแยม เรามาถึงบ้าน แยม พร้อมกับเสื้อผ้าชุดเดิมที่เรียบร้อยและแว่นตากรอบหนา! เรากลับไปเป็น 'ฟ้าใส' คนเดิมที่ดูเรียบร้อยและอ่อนโยนที่สุด! แยม: (มองเราด้วยความตกใจที่เห็นเราในลุคเด็กเรียนอีกครั้ง) "อ้าว! อีฟ้าใส! ทำไมวันนี้แกใส่ชุดนักเรียนมาหาฉัน! แว่นก็ใส่! แล้วชุดที่ฉันให้ใส่เมื่อคืนไปไหนแล้ว!" ฟ้าใส: (มองหน้าเพื่อนอย่างจริงจังและเด็ดเดี่ยว) "ฉันไม่ได้มาหาแกเรื่องปาร์ตี้... ฉันมาหาแกเพื่อขอบคุณ... และขอโทษ" "ขอบคุณ ที่พาฉันไปเห็นโลกที่ฉันไม่ควรอยู่... และขอโทษ ที่โกรธแกเมื่อคืน" ส้ม: (เดินเข้ามานั่งข้างๆ เราอย่างตั้งใจฟัง) "ฟ้าใส... แกหมายความว่ายังไง?" ฟ้าใส: (เราถอดแว่นออกมาถือไว้ในมือ แล้วพูดด้วยสายตาที่มุ่งมั่น) "หมายความว่า... ฉันชอบ พี่ปอนด์ ที่เป็นผู้ชายอบอุ่น ไม่ใช่ผู้ชายอันตรายแบบพี่คิณ... และ ฉันชอบตัวเองในแบบที่เป็นเด็กเรียบร้อยมากกว่า... ฉันไม่อยากต้องทำตัวเป็นคนอื่นเพื่อรักใคร!" "โลกของฉันน่ะ... มันมีแค่ 'ความจริงใจ' ไม่ใช่การ 'เสแสร้ง' เพื่อความตื่นเต้นชั่วคราว!" แยม: (เงียบไปพักหนึ่ง! ก่อนจะถอนหายใจอย่างยอมรับความพ่ายแพ้) "โอเค... ฉันเข้าใจ... ฉันขอโทษที่พยายามเปลี่ยนแก... แต่ก็ดีแล้วที่แกได้รู้ว่าโลกภายนอกมันเป็นยังไง" "แต่... วันนี้ใส่ชุดนี้ไปดูหนังกับพี่ปอนด์จริงๆ เหรอ? ไม่คิดจะแต่งตัวให้สวยหน่อยเหรอ? ถอดแว่นสิ!" ฟ้าใส: (เรายิ้มอย่างมั่นใจและสวมแว่นกลับเข้าที่เดิม) "ไม่ค่ะ! ถ้าพี่ปอนด์ชอบฉัน... เขาต้องชอบฉันในแบบที่ฉันเป็น! ไม่ใช่คนที่ต้องถอดแว่นหรือไม่ใส่กระโปรงยาว! ถ้าเขาไม่ชอบ 'ฟ้าใสคนนี้' ก็แปลว่าเขาไม่ใช่คนที่ใช่สำหรับฉัน!"