EP.6: ไฟในความมืด

ไนท์คลับหรู 'ONYX' คืนนั้น แท็กซี่สีเหลืองจอดเทียบท่าหน้าตึกสูงระฟ้าที่ถูกประดับประดาด้วยไฟนีออนสีม่วงสลับน้ำเงินอย่างหรูหรา เสียงเพลงจังหวะหนักแน่นที่หลุดลอดออกมาจากด้านในทำให้หัวใจเราเต้นระรัวอย่างควบคุมไม่ได้ แยม: (จับมือเราไว้แน่น) "เอาล่ะ! ถึงเวลาของฟ้าใสคนใหม่แล้ว! ยืนตรงๆ! เชิดหน้าขึ้น! จำไว้นะ... แกคือผู้หญิงที่สวยที่สุดในคืนนี้!" เราพยักหน้ารับอย่างตื่นเต้นปนหวาดกลัว สัมผัสแรกที่เราก้าวผ่านประตูบานใหญ่เข้าไปในไนท์คลับคือ ความมืดสลัว ที่เต็มไปด้วยผู้คนมากมาย แสงไฟเลเซอร์สาดส่องไปมา กลิ่นแอลกอฮอล์ กลิ่นน้ำหอม และกลิ่นควันบุหรี่จางๆ คลุ้งไปทั่ว ส้ม: (ต้องตะโกนใกล้หูเราเพราะเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม) "โอ๊ย! คนเยอะมาก! เราจะหาโต๊ะตรงไหนดีเนี่ย!" แยม: (ยิ้มอย่างมั่นใจ) "ไม่ต้องห่วง! ฉันจองโต๊ะโซน VIP ไว้แล้ว! ตามมา!" แยมพาเราเดินฝ่าฝูงชนที่กำลังโยกย้ายตามจังหวะเพลงเข้าไปยังโซนด้านในที่เป็นเหมือนระเบียงยกระดับที่มองเห็นเวทีและฟลอร์เต้นรำได้อย่างชัดเจน โต๊ะของเราอยู่มุมสุด ดูเป็นส่วนตัว แต่ก็สามารถมองเห็นทุกอย่างได้ ฟ้าใส: (มองไปรอบๆ ด้วยความทึ่ง) "ว้าว... ที่นี่มัน... ไม่เหมือนที่คิดไว้เลย" แยม:"แน่นอนอยู่แล้ว! ที่นี่คือ ONYX! ไนท์คลับที่หรูที่สุดในเชียงใหม่! เป็นที่ซ่องสุมของพวกไฮโซและลูกนักธุรกิจทั้งหลาย! พ่อแกต้องรู้แน่ๆ ว่าที่นี่คือของใคร!" ทันใดนั้นเอง... ภาพของผู้ชายคนหนึ่งที่กำลังยืนพิงบาร์อยู่ไม่ไกลจากโต๊ะของเราก็ปรากฏขึ้น เขาอยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่ปลดกระดุมด้านบนออกเล็กน้อย เผยให้เห็นแผงอกแข็งแรงที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อผ้านั้น แสงไฟสีแดงสลัวสาดกระทบใบหน้าคมคายของเขาพอดี ทำให้ดวงตาคู่คมของเขาดูอันตรายยิ่งขึ้นไปอีก ฟ้าใส: (ใจเต้นแรงขึ้นอย่างประหลาด) "นั่น... นั่นใครน่ะ?" แยม: (มองตามสายตาเรา แล้วยิ้มร้าย) "นั่นแหละ... คือ 'พี่คิณ' ไงยัยใส! ลูกชายคนเดียวของตระกูลอัศวโยธิน! ศัตรูตัวฉกาจของพ่อแก!" หัวใจเราเหมือนถูกบีบอัดจนหายใจไม่ออก ภาพลักษณ์ของเขามันแตกต่างจากพี่ปอนด์ราวฟ้ากับเหว พี่ปอนด์คือแสงสว่างที่อบอุ่นและอ่อนโยน แต่พี่คิณคือ ความมืดมิดที่อันตรายและน่าค้นหา อย่างที่เราไม่เคยพบเจอ แยมรีบสั่งเครื่องดื่มค็อกเทลสีสวยมาให้เราทันที แยม:"เอาล่ะ! ดื่มนี่ซะ! แล้วกล้าๆ เข้าไว้! เราจะทำให้พี่คิณรู้ว่า 'เด็กเรียน' อย่างฟ้าใสก็มีมุมที่เขาคาดไม่ถึงเหมือนกัน!" เราจิบเครื่องดื่มรสชาติหวานอมเปรี้ยวที่มีแอลกอฮอล์ผสมอยู่เพียงเล็กน้อย แต่ก็ทำให้เรารู้สึกร้อนผ่าวไปทั่วทั้งร่าง ทันใดนั้นเอง พี่คิณ ก็เหมือนจะรู้สึกถึงสายตาที่เราจ้องมอง เขาหันมาทางเรา... ดวงตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองมาที่เราอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดนิ่งอยู่ที่ใบหน้าเรา แววตาของเขาดูประหลาดใจเล็กน้อย... เหมือนกำลังพยายามจดจำว่าเราเป็นใคร ส้ม: (กระซิบข้างหูเรา) "เขาจำแกไม่ได้แน่ๆ! ลุคนี้มันเปลี่ยนไปเยอะมาก!" แต่แล้ว... พี่คิณก็ยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ รอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเราเต้นระรัวอย่างอันตราย ก่อนที่เขาจะเดินตรงมาทางโต๊ะของเราอย่างไม่ลังเล แยม: (รีบยิ้มทักทายอย่างเป็นมิตร) "อ้าว! พี่คิณ! ไม่คิดว่าจะเจอที่นี่เลยนะคะ! มานานหรือยังคะ?" พี่คิณ: (ดวงตาของเขายังคงจ้องมองมาที่เรา ไม่ได้สนใจแยมเลย) "เพิ่งมาครับ... แต่ดูเหมือนว่าพี่จะเจอของดีเข้าแล้ว..." (น้ำเสียงของเขาแหบพร่าและเซ็กซี่อย่างประหลาด) "ไม่ทราบว่า... คุณคนสวยคนนี้เป็นใครครับ? ทำไมพี่ถึงรู้สึกเหมือนเคยเจอหน้ากันมาก่อน... แต่ก็จำไม่ได้เลย" เราตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจ สายตาของพี่คิณเหมือนกำลังจะกลืนกินเราเข้าไปทั้งตัว แยม: (หัวเราะคิกคัก) "โธ่... พี่คิณก็! นี่ฟ้าใสน่ะค่ะ เพื่อนสนิทพวกหนูเอง! ปกติเธอเป็นเด็กเรียนเลยไม่ค่อยได้มาที่แบบนี้หรอกค่ะ" พี่คิณ: (เลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย) "ฟ้าใส...? อืม... 'ฟ้าใส' ที่ใส่แว่นหนาเตอะคนนั้นน่ะเหรอครับ?" (เขายิ้มยียวน และแววตาของเขาก็ฉายแววรู้ทัน) "ไม่น่าเชื่อเลยนะครับว่า... แค่ถอดแว่นออก... จะทำให้คนเปลี่ยนไปได้ขนาดนี้" (เขาพูดแล้วกวาดสายตามองเราตั้งแต่หัวจรดเท้าอย่างเปิดเผย) เรารู้สึกเหมือนถูกเปลื้องผ้าด้วยสายตาของเขา ความร้อนพุ่งขึ้นมาทั่วทั้งใบหน้าและร่างกาย ฟ้าใส: (เสียงเราสั่น) "พี่คิณ... จำหนูได้ด้วยเหรอคะ?" พี่คิณ: (เดินเข้ามาใกล้เรามากขึ้น จนเราได้กลิ่นน้ำหอมผู้ชายที่เข้มข้นและเย้ายวน) "แน่นอนสิครับ... คนสวยๆ แบบน้องฟ้าใสเนี่ย... ใครเห็นแล้วก็จำได้" (เขายื่นมือมาแตะเบาๆ ที่แก้มของเรา) "แต่ไม่คิดว่า... เด็กเรียนที่เคยหน้าแดงก่ำเวลาโดนพี่แกล้ง... จะกล้ามาเที่ยวกลางคืนแบบนี้นะครับ" คำพูดของเขาเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ! เขารู้! เขารู้ทุกอย่าง! เขารู้ว่าเราคือเด็กเรียนคนนั้น! ฟ้าใส: (พยายามจะผละหนี แต่กลับถูกพี่คิณรวบมือเราไปกุมไว้เบาๆ) "ปล่อยหนูนะคะ!" พี่คิณ: (กระซิบชิดริมหูเรา ทำให้เราขนลุกซู่) "อย่าดื้อสิครับคนสวย... มาเต้นกับพี่สักเพลงไหม? หรือจะให้พี่สอนให้ก็ได้นะ... ว่าโลกของ 'ผู้ใหญ่' น่ะ... มันเร่าร้อนกว่าโลกของ 'เด็กดี' อย่างน้องฟ้าใสจะจินตนาการได้เยอะเลย" มือของเขาค่อยๆ เลื่อนลงมาที่เอวของเราอย่างช้าๆ การสัมผัสของเขาทำให้ร่างกายเราอ่อนระทวยอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน ฟ้าใส: (พยายามดึงมือออก แต่แรงเขาเยอะกว่ามาก) "ไม่! หนูไม่เต้น!" พี่คิณ: (หัวเราะในลำคออย่างเย้ายวน) "หึ! ปากบอกไม่... แต่ร่างกายของน้องฟ้าใสกำลังบอกพี่ว่า 'อยาก' นะครับเชื่อพี่สิ... ความร้อนแรงในตัวน้องน่ะ... มันเพิ่งจะเริ่มต้นเอง" เราถูกพี่คิณดึงให้ลุกขึ้นจากเก้าอี้อย่างง่ายดาย แยมกับส้มได้แต่มองเราด้วยความตกใจ แต่ก็ไม่กล้าเข้ามาขัดขวาง บนฟลอร์เต้นรำ บนฟลอร์เต้นรำที่มืดสลัวและเต็มไปด้วยผู้คน พี่คิณจับเอวเราไว้แน่น มือของเขาสัมผัสผิวเนื้อที่เปิดเผยตรงสีข้างของเรา ทำให้เรารู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่าง เขาเริ่มขยับตัวตามจังหวะเพลงที่เร่าร้อนอย่างช้าๆ แต่เราไม่รู้จะขยับตามยังไง พี่คิณ: (โน้มหน้าลงมากระซิบข้างหู) "ไม่ต้องกลัว... ปล่อยตัวตามสบาย... ให้ร่างกายนำทาง... แล้วน้องจะรู้ว่าความรู้สึกแบบนี้มัน... 'ดี' แค่ไหน" มือของเขาลูบไล้ไปตามแววกายของเราอย่างช้าๆ สัมผัสของเขาจุดไฟที่ซ่อนอยู่ในตัวเราให้ลุกโชนขึ้นมาอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน เราเริ่มรู้สึกร้อนรุ่มไปทั้งตัว หัวใจเต้นแรงจนแทบระเบิด ความรู้สึกผิดบาปที่เคยมีต่อพ่อแม่ถูกกลืนกินด้วยความเร่าร้อนที่อันตรายนี้ ฟ้าใส: (เสียงเราแหบพร่า) "พี่... พี่คิณ... ปล่อย... ปล่อยหนูเถอะค่ะ" พี่คิณ: (เขาไม่ได้ฟัง เขาเอาหน้ามาซบที่ซอกคอของเรา แล้วสูดกลิ่นหอมจากตัวเราอย่างจาบจ้วง) "หอมจริงๆ... หอมจนพี่อยากจะ 'กิน' น้องฟ้าใสเข้าไปทั้งตัวเลยนะครับ" ร่างกายของเราตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างไม่เชื่อฟัง เราเริ่มรู้สึกถึงความปรารถนาที่ตื่นขึ้นภายในตัว... ความปรารถนาที่เราไม่เคยรู้ว่ามีอยู่... ความปรารถนาที่อันตรายและเร่าร้อน...