EP.5: การปลดปล่อย

บ้านแยม คืนนั้น ทันทีที่สี่ทุ่มตรง เราก็เริ่มปฏิบัติการ 'หลบหนี' อย่างเงียบเชียบ เราเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดธรรมดาที่ไม่ใช่ชุดนักเรียน แล้วค่อยๆ ย่องลงมาจากห้องนอนชั้นสองตามทางหนีไฟที่เคยแอบสำรวจไว้ล่วงหน้า การทำแบบนี้ทำให้เรารู้สึกเหมือนกำลังทำเรื่องที่อันตรายและตื่นเต้นที่สุดในชีวิต เราวิ่งตรงไปที่บ้านแยมทันที ซึ่งอยู่ห่างจากบ้านเราไปไม่ไกลนัก เมื่อไปถึง แยมก็เปิดประตูบ้านรออยู่แล้ว แยม: (ดึงเราเข้ามาในบ้านทันทีด้วยสีหน้าจริงจัง) "มาแล้วเหรออีฟ้าใส! เกือบจะโทรไปเช็กแล้วนะ! มาๆๆๆ! ปฏิบัติการเปลี่ยนโฉมต้องเริ่มขึ้นเดี๋ยวนี้! ก่อนที่แกจะเปลี่ยนใจกลับไปเป็นเด็กเนิร์ดอีก!" ส้ม: (นั่งรออยู่บนโซฟา พร้อมกับเครื่องสำอางกองใหญ่ที่วางอยู่เต็มโต๊ะ) "ใจเย็นๆ ยัยแยม! ให้ฟ้าใสได้หายใจหายคอก่อน! เป็นไงบ้างฟ้าใส? ตื่นเต้นไหมที่ต้องแอบหนีพ่อแม่มา?" ฟ้าใส: (ถอนหายใจยาว) "โคตรตื่นเต้นเลย! ใจเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก! ฉันรู้สึกผิดมากเลยว่ะที่ต้องโกหกพ่อกับแม่" แยม: (ตบไหล่เราเบาๆ) "อย่าเพิ่งคิดมาก! คิดซะว่านี่คือการเรียนรู้ชีวิตนอกตำราเล่มหนาๆ ของแก! ถ้าแกไม่กล้าทำวันนี้ แกก็ต้องทนเป็นเด็กในกรอบไปตลอดชีวิตนะ! แล้วจะได้แต่แอบมองพี่ปอนด์จากระยะไกลไปจนเขาเรียนจบพอดี!" คำพูดของแยมเหมือนเป็นแรงกระตุ้นที่สำคัญ เราก้มหน้ามองแว่นตากรอบหนาบนจมูกตัวเอง แล้วถอดมันออกวางไว้บนโต๊ะอย่างช้าๆ ฟ้าใส:"โอเค... ฉันพร้อมแล้ว! สอนฉันที... ว่าผู้หญิงที่พี่ปอนด์จะมอง... ต้องเป็นยังไง?" ห้องแต่งตัวและเครื่องสำอาง การเปลี่ยนโฉมเริ่มต้นขึ้น แยมคือสไตลิสต์และเมกอัพอาร์ทิสต์ผู้เชี่ยวชาญ ส่วนส้มรับหน้าที่เป็นฝ่ายให้กำลังใจและช่างภาพส่วนตัว แยม: (เริ่มจากการจับเราสวมคอนแทคเลนส์เป็นครั้งแรก) "หลับตาไว้! อย่าเกร็ง! นี่แหละคือก้าวแรกของการปลดปล่อย! สู้ๆ นะแก!" เราหลับตาแน่นด้วยความกลัว แต่เมื่อลืมตาขึ้นมา... โลกก็กลับมาคมชัดอีกครั้งโดยไม่มีแว่นมาบดบัง แสงไฟจากโคมไฟในห้องดูสว่างไสวขึ้นกว่าเดิมมาก แยม: (เริ่มแต่งหน้าให้เราอย่างละเอียด) "หึ! เห็นไหม! สวยคมชัดขึ้นเยอะ! วันนี้ฉันจะไม่แต่งให้หนาเหมือนอีแนนหรอกนะ! ฉันจะเน้นให้สวยแบบธรรมชาติ... ที่ซ่อนความเซ็กซี่ไว้ข้างใน!" "โครงหน้าแกมันสมบูรณ์แบบมากนะฟ้าใส! คิ้วที่เข้มอยู่แล้วก็แค่เติมให้ได้ทรง... ดวงตาที่กลมโตนี่แหละทีเด็ด! ฉันจะใช้สีน้ำตาลทองอ่อนๆ เน้นให้ดูลึกซึ้ง... แล้วนี่... ลิปสีแดงก่ำ ที่ทำให้ปากแกดูอวบอิ่มขึ้น! ไม่ต้องกลัว! ลุคนี้ดูแพง ไม่ใช่ดูแรด!" ส้ม: (ร้องเสียงหลง) "กรี๊ดดดด! สวยมากอีแยม! แกเก่งที่สุดเลย! ฟ้าใส! แกดูเป็นผู้หญิงอีกคนไปเลยนะ!" หลังจากนั้น แยมก็จัดการเปลี่ยนทรงผมของเรา จากผมรวบตึงกลายเป็นผมลอนคลายๆ ที่ดูมีวอลลุ่ม เธอเลือกชุดเดรสรัดรูปสีดำตัวสั้นที่เธอเพิ่งซื้อมาให้เราลองใส่ แยม: (ยื่นเดรสให้) "ใส่ชุดนี้! มันจะโชว์ส่วนเว้าส่วนโค้งของแก! ถึงแกจะผอมแต่หุ่นแกดีนะ! กล้าๆ หน่อย! นี่แหละคือการแสดงออกถึงความมั่นใจ!" ฟ้าใส: (มองชุดด้วยความตกใจ) "เห้ย! ชุดนี้มัน... สั้นไปไหมวะ? พ่อกับแม่รู้ว่าฉันใส่แบบนี้... ตายแน่ๆ!" แยม: (มองเราอย่างดุดัน) "ใส่สิ! พ่อกับแม่แกไม่มีทางรู้หรอก! แกต้องเลิกใส่กระโปรงยาวคลุมเข่าได้แล้ว! ผู้หญิงสวยๆ อย่างแกต้องโชว์ความมั่นใจ! จำไว้นะ... พี่ปอนด์น่ะ! เขาไม่ได้อยากคบเด็กเนิร์ดนะ!" เรามองหน้าแยมสลับกับชุดสีดำในมือ ด้วยความกดดันจากทั้งความปรารถนาในตัวพี่ปอนด์และความต้องการที่จะเป็นอิสระ เราตัดสินใจก้าวเข้าไปในห้องแต่งตัว... และเมื่อเดินออกมาอีกครั้ง... ส้ม: (อ้าปากค้าง) "โอ้มายก๊อด! ฟ้าใส! แก... แกสวยจนกูต้องกราบเลยว่ะ! สวยแบบ... สวยแบบพร้อมกินผู้ชายทั้งโรงเรียน!" เรามองตัวเองในกระจก... แทบจะไม่เชื่อสายตาตัวเอง ผู้หญิงตรงหน้าคือ ฟ้าใส? ใบหน้าที่เคยดูจืดชืดตอนนี้กลับดูมีเสน่ห์และคมคายอย่างน่าประหลาด ชุดเดรสสีดำขับผิวขาวเหลืองของเราให้ดูผุดผ่องยิ่งขึ้น และเน้นให้เห็นหุ่นที่สมส่วนของเราได้อย่างชัดเจน เราดูไม่เหมือนนักเรียน ม.5 แต่เหมือนหญิงสาวที่พร้อมจะไปงานปาร์ตี้หรูๆ แยม: (ยิ้มอย่างพึงพอใจ) "ยินดีต้อนรับสู่โลกของผู้หญิงสวยนะยัยใส! นี่แหละ... คือตัวตนที่แท้จริงที่ถูกซ่อนไว้ใต้กรอบของพ่อแม่แก! และวันนี้... เราจะเอาลุคนี้ไปปาร์ตี้กัน!" ฟ้าใส: (หัวใจเต้นแรง แต่ก็มีความรู้สึกตื่นเต้นที่อันตรายเข้ามาแทนที่ความกลัว) "ปะ... ปาร์ตี้ไหน? ฉันไม่ไปได้ไหม..." แยม: (เดินเข้ามาจับมือเรา) "ไปสิ! เราจะไปงานเลี้ยงเปิดตัว 'ไนท์คลับใหม่' ที่เพิ่งเปิดตัวเมื่อไม่นานมานี้! ที่นั่นมีแต่หนุ่มๆ หล่อๆ และไฮโซ! และที่สำคัญ... อาจจะมี 'พี่คิณ' อยู่ที่นั่นด้วยนะ!" ทันใดนั้น รอยยิ้มของเราก็แข็งค้าง พี่คิณ... ลูกชายของศัตรูทางธุรกิจของพ่อ! ฟ้าใส: (เสียงสั่นเครือ) "พี่คิณ? ไม่... ไม่ได้นะ! พ่อฉันสั่งห้ามเด็ดขาดไม่ให้ยุ่งกับคนตระกูลอัศวโยธิน!" แยม: (ยักไหล่) "แล้วใครจะรู้ล่ะ? แกอยู่ในชุดนี้... ไม่มีใครจำเด็กเรียนอย่างฟ้าใสได้หรอก! นี่แหละคือโอกาสที่แกจะได้ก้าวข้ามขีดจำกัดของตัวเอง! ไปดูหน่อยไม่ได้เหรอว่า ศัตรูของพ่อแก มันอันตรายขนาดไหนกันเชียว?" ความอยากรู้อยากเห็นและความตื่นเต้นที่จะทำลายกฎเกณฑ์ทั้งหมดกำลังตีกันในใจเรา... นี่คือเส้นทางที่อันตราย... แต่เราก็อยากลองเดินดูสักครั้ง ฟ้าใส: (กัดริมฝีปากแน่น แล้วพยักหน้าอย่างช้าๆ) "ก็ได้... ไปก็ได้! แต่เราจะไปแค่แป๊บเดียวนะ!"