ความเงียบงันในลานจอดรถชั้นใต้ดินของโรงพยาบาลแผ่ปกคลุมราวกับหมอกพิษ บรรยากาศรอบกายหนาวเหน็บเสียดกระดูกยิ่งกว่าทุกครั้ง อลันพาร่างกายที่ยับเยินจากทั้งสงครามประสาทและอาการป่วยปริศนา ทรุดฮวบลงข้างล้อรถสปอร์ตคันหรูของตนเอง สภาพของราชสีห์ผู้เย่อหยิ่งในยามนี้... ไม่หลงเหลือเค้าเดิมแม้แต่น้อย
เสื้อเชิ้ตแบรนด์หรูหลุดลุ่ย ยับยู่ยี่และแปดเปื้อนไปด้วยคราบน้ำลายและเหงื่อกาฬ เส้นผมที่เคยจัดทรงเนี้ยบชี้ฟูไม่เป็นทิศทาง นัยน์ตาสีสนิมเหล็กที่เคยฉายแววอำมหิต บัดนี้แดงก่ำและเอ่อท้นไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความคับแค้น มือหนาสั่นเทาขณะกำตุ๊กตากระต่ายเน่าๆ ตัวหนึ่งไว้แน่นจนมันบิดเบี้ยวผิดรูป
"อึก..."
คลื่นความพะอืดพะอมระลอกใหม่ตีตื้นขึ้นจุกคอหอย อลันรีบคว้าถุงพลาสติกฉุกเฉินมาก้มหน้าโก่งคออาเจียนอย่างทุรนทุราย ทว่าสิ่งที่หลุดรอดออกมามีเพียงน้ำย่อยสีเหลืองขมปร่า เพราะกระเพาะอาหารของเขาว่างเปล่ามาตั้งแต่เช้า ร่างกายกำ
