ณ คอนโดมิเนียมหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา
ประตูไม้บานใหญ่ถูกผลักเข้าไปอย่างเบามือ คิมหันต์ประคองร่างบางของเมลดาที่ดูอ่อนระโหยโรยแรงจากการเดินทางเข้ามาด้านใน บรรยากาศภายในห้องชุดเงียบสงบ เย็นฉ่ำ และปลอดภัย ช่างแตกต่างจากพายุอารมณ์ที่เพิ่งพัดกระหน่ำใส่เธอที่โรงพยาบาลเมื่อครู่
"ค่อยๆ นั่งนะครับคุณเมล"
คิมหันต์ขยับหมอนอิงรองหลังให้เธอบนโซฟาหนังตัวหนานุ่ม ก่อนจะผละไปรินน้ำอุ่นมาให้อย่างรู้ใจ เมลดาขยับตัวนั่งลงอย่างว่าง่าย มือเรียวบางกุมหน้าท้องนูนต่ำของตัวเองไว้แน่น ราวกับต้องการปลอบโยนและปกป้องหนึ่งชีวิตบริสุทธิ์ที่กำลังเติบโตอยู่ภายใน
"ขอบคุณค่ะคุณคิม..." เสียงหวานแหบพร่าเอ่ยแผ่วเบา ดวงตากลมโตคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้อย่างหนัก "ขอโทษที่เมลทำให้คุณต้องเดือดร้อนไปด้วยนะคะ"
"อย่าพูดแบบนั้นสิครับ" คิมหันต์ทรุดตัวลงนั่งข้างกาย รอยยิ้มอบอุ่นถูกส่งผ่านสายตาภายใต้กรอบแว่น "ผมบอกแล้วไงว่าผมเต็มใจ... อี
