หลังพายุอารมณ์ลูกใหญ่พัดผ่านไป ความเงียบงันก็โรยตัวเข้าปกคลุมเพนท์เฮาส์หรูอีกครั้ง ทว่าความเงียบหนนี้ไม่ได้เจือด้วยความอึดอัดดั่งเช่นกาลก่อน หากแต่เต็มไปด้วยมวลความคลุมเครือที่รอคอยการสะสาง
เมลดานั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวยาว สองแขนกอดตุ๊กตากระต่ายเน่าไว้แนบอกราวกับเป็นที่พึ่งสุดท้าย ดวงตาคู่สวยที่บวมช้ำทอดมองชายร่างสูงใหญ่ที่ยอมลุกจากพื้นขึ้นมานั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม แม้สภาพของอลันจะดูยับเยินไม่ต่างกัน แต่แววตาที่เขาใช้มองเธอนั้นกลับแน่วแน่จนน่าหวั่นใจ
"คุณกลับไปจัดการเรื่องบริษัทก่อนดีไหมคะ?"
หญิงสาวเปิดบทสนทนาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ พยายามดึงสติให้กลับมาอยู่กับโลกแห่งความเป็นจริง "ป่านนี้หุ้นคงร่วงระนาว บอร์ดบริหารคงกำลังพลิกแผ่นดินล่าตัวคุณ... คุณควรเอาเวลาไปห่วงบริษัทของคุณ มากกว่ามานั่งเฝ้าผู้หญิงใจง่ายอย่างฉัน"
"ช่างหัวมันสิ" อลันสวนกลับทันควัน ไร้ซึ่งความลังเลในน้ำเสียง "บริษัทพังฉันสร
