รถกระบะรับจ้างเก่าคร่ำคร่าส่งเสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่ม ขับลัดเลาะผ่านถนนลูกรังที่เป็นหลุมเป็นบ่อ เข้าสู่เขตสวนผลไม้ร้างท้ายหมู่บ้านในจังหวัดห่างไกลความเจริญ สองข้างทางเต็มไปด้วยป่ารกทึบและต้นไม้สูงใหญ่ที่แผ่กิ่งก้านสาขาน่าวังเวง
"ถึงแล้วครับนาย... สวนของลุงผมเอง แกตายไปหลายปีแล้ว ไม่มีใครมาวุ่นวายแน่นอน"
คนขับรถซึ่งเป็นญาติห่างๆ ของอำนวยจอดรถหน้ากระท่อมไม้หลังเก่าซอมซ่อที่ยกใต้ถุนสูง สภาพของมันดูเหมือนจะพังมิพังแหล่ หลังคาสังกะสีเป็นสนิมเขรอะ ฝาผนังไม้มีรูโหว่ให้ลมลอดผ่านได้สบายๆ
อลันก้าวลงจากรถก่อน เขาอยู่ในชุดเสื้อลายสก๊อตเก่าๆ และกางเกงเลเปื้อนฝุ่น แม้ใบหน้าจะยังซีดเซียวจากพิษไข้และบาดแผล แต่เขาก็ยังยื่นมือไปประคองเมลดาลงจากรถอย่างทะนุถนอมราวกับเธอยังเป็นเจ้าหญิง
"ขอบใจมาก" อลันยื่นธนบัตรปึกหนึ่งให้คนขับ "เรื่องนี้มึงห้ามบอกใครเด็ดขาด ถ้าเรื่องแดงเมื่อไหร่... ชีวิตมึงจะไม่สงบสุขอีก
