แสงแดดยามสายลอดผ่านรอยแตกของฝาผนังไม้เก่าคร่ำคร่าเข้ามาเป็นลำแสงสีทอง จับต้องกับฝุ่นละอองที่ลอยคว้างอยู่ในอากาศภายในกระท่อมหลังน้อย เมลดาค่อยๆ ปรือตาตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกมึนงงที่หนักอึ้งกว่าเช้าวันไหนๆ ศีรษะของเธอปวดหนึบ ขมับทั้งสองข้างเต้นตุบๆ ตามจังหวะชีพจรจนต้องยกมือขึ้นนวดคลึงเบาๆ
"อือ..."
หญิงสาวครางแผ่วในลำคอ พยายามสะบัดหน้าไล่ความมึนงงและความรู้สึกวิงเวียนที่ตีตื้นขึ้นมา ก่อนจะกวาดสายตามองหาคนข้างกายที่ควรจะนอนกอดเธออยู่... แต่พบเพียงรอยยับย่นบนฟูกนอนและความว่างเปล่า
"คุณอลัน?"
เธอเรียกชื่อเขาเสียงแหบพร่า ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากฟูกอย่างยากลำบาก ทันทีที่ขยับตัว ความรู้สึกวิงเวียนวูบหนึ่งก็แล่นปราดเข้ามาจู่โจมจนโลกทั้งใบหมุนคว้าง เมลดาต้องรีบหลับตาแน่นแล้วคว้าเสาไม้กลางบ้านไว้เพื่อทรงตัว รอจนกระทั่งอาการโคลงเคลงนั้นทุเลาลง
คงเพราะนอนแปลกที่... หรือไม่ก็พักผ่อนน้อยไปหน่อย
