เช้าวันเปิดเทอมวันแรกของชีวิตเด็กมัธยมปลาย...
ตึง ตึง ตึง!
เสียงฝีเท้าหนักๆ วิ่งลงจากบันไดวนหินอ่อนดังสนั่นทำลายความสงบยามเช้าของคฤหาสน์วงศ์วริศ ก่อนที่ร่างสูงโปร่งของเด็กหนุ่มวัยสิบหกปี จะปรากฏตัวขึ้น
'อเดล' ในวัยแตกเนื้อหนุ่มฉายแววหล่อเหลา โครงหน้าคมเข้มได้สัดส่วนถอดแบบ 'อลัน' ผู้เป็นพ่อมาเป๊ะๆ คิ้วเข้มพาดเฉียงเหนือซวงตาคมกริบที่มักฉายแววขี้เล่น จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูป เขาอยู่ในชุดนักเรียนนานาชาติที่เสื้อเชิ้ตหลุดลุ่ยออกมานอกกางเกงนิดหน่อยตามสไตล์วัยรุ่น ผมสีเข้มที่เซตมาอย่างดีเริ่มกระเจิงเพราะความรีบ แต่กลับดูดีมีเสน่ห์แบบไม่ได้ตั้งใจ
"มอร์นิ่งครับหม่ามี๊!"
เขาวิ่งผ่านห้องโถง ปรี่เข้าไปสวมกอดเอว 'เมลดา' จากด้านหลังแล้วหอมแก้มฟอดใหญ่ เร็วเสียจนคนเป็นแม่ตั้งตัวไม่ทัน
"เดี๋ยวเถอะตาอเดล! หม่ามี๊บอกกี่ทีแล้วว่าอย่าวิ่งลงบันไดเสียงดัง เดี๋ยวก็หน้าทิ่มหรอกลูก โตเป็นหนุ่มแ
