แสงแดดสีส้มทองยามเย็นลอดผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาในห้องนอนกว้างขวางที่ตกแต่งด้วยโทนสีน้ำเงินเข้มและสีเทาตามสไตล์ลูกชายคนโตแห่งตระกูลวงศ์วริศ เครื่องปรับอากาศทำงานเงียบเชียบ ขับเน้นเสียงขีดเขียนปากกาบนหน้ากระดาษให้ชัดเจนขึ้น
บนโต๊ะญี่ปุ่นตัวเตี้ยที่ปูทับบนพรมขนสัตว์หนานุ่ม ร่างสูงของอเดลในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มสบายๆ กำลังนั่งขัดสมาธิ มือข้างหนึ่งควงปากกาอย่างชำนาญ อีกข้างชี้ไปที่สมุดการบ้านคณิตศาสตร์ที่เต็มไปด้วยตัวเลขยึกยือของอลิซ
"ผิดอีกแล้ว... บรรทัดนี้เธอลืมกลับเศษเป็นส่วนตอนย้ายข้างสมการ"
เสียงทุ้มเอ่ยดุไม่จริงจังนัก อเดลถอนหายใจเบาๆ ก่อนจะใช้ด้ามปากกาเคาะที่หน้าผากมนของคนข้างๆ ดัง แปะ!
"โอ๊ย! อเดล... เจ็บนะ" อลิซย่นจมูก ยกมือลูบหน้าผากป้อยๆ ทำแก้มป่องใส่ "ดุเป็นคุณลุงแก่ๆ ไปได้ เอะอะก็ตีๆ"
"ก็ถ้าไม่ดุ เธอจะจำมั้ยล่ะ?" อเดลส่ายหน้าอย่างระอาแต่แววตาพราวระยับ "โจทย์ข้อนี้ฉันสอนรอบที
