"อื้อ... โอ๊ย... อลัน เมลเจ็บ... ไม่ไหวแล้ว..."
เสียงร้องครางที่ขาดห้วงและแผ่วเบาด้วยความทรมานของเมลดา เปรียบเสมือนคมมีดที่กรีดลึกลงไปในขั้วหัวใจของชายหนุ่ม ร่างบางบนฟูกนอนเก่าคร่ำคร่าขดตัวงอ เกร็งกระตุกเป็นจังหวะรุนแรง อาการบวมเป่งที่มือและเท้าลามขึ้นมาจนน่ากลัว ใบหน้าหวานที่เคยสดใสบัดนี้ซีดเผือดไร้สีเลือด ตัดกับริมฝีปากที่ถูกฟันคมกัดแน่นจนห้อเลือดเพื่อระบายความเจ็บปวด
ภาวะวิกฤตจากการตั้งครรภ์กำลังกัดกินเธอ... และเขากำลังจะเสียเธอไป
"อดทนหน่อยนะเมล! แข็งใจไว้! มองหน้าฉัน!"
อลันตะโกนเรียกสติแข่งกับเสียงชีพจรตัวเองที่เต้นรัวจนหูอื้อ เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะสวมรองเท้า หรือเก็บข้าวของอื่นใดนอกจากสิ่งที่จำเป็นที่สุด มือหนาคว้ากระเป๋าเป้ใบเก่าที่มีทรัพย์สินทั้งหมดขึ้นสะพายหลัง เหน็บปืนพกสีดำมะเมื่อมไว้ที่เอว แล้วช้อนร่างเล็กขึ้นอุ้มในท่าเจ้าสาว
ขายาวก้าวลงจากกระท่อมไม้ด้วยความเร็วราวกับพายุ แด
