สองสัปดาห์ผ่านไป...
บรรยากาศยามบ่ายในจังหวัดเชียงใหม่ยังคงเงียบสงบ แตกต่างจากความวุ่นวายในโลกธุรกิจราวฟ้ากับเหว ที่โต๊ะม้าหินอ่อนใต้ร่มไม้ใหญ่หน้าบ้าน อลันในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นสบายๆ กำลังนั่งคิ้วขมวดจ้องหน้าจอแล็ปท็อป นิ้วแกร่งรัวแป้นพิมพ์เสียงดังแก๊กๆ ไม่หยุดมาเกือบครึ่งค่อนวันแล้ว
"อ้าปากหน่อยค่ะแด๊ดดี้..."
เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้นข้างหู พร้อมกับกลิ่นหอมของน้ำปลาหวานที่ลอยมาแตะจมูก มะม่วงดิบสีเขียวอ่อนชิ้นพอดีคำที่เคลือบด้วยน้ำปลาหวานรสเด็ดถูกยื่นมาจ่อที่ริมฝีปากหยัก
อลันสะดุ้งเล็กน้อยจากภวังค์เคร่งเครียด เขาละสายตาจากกราฟหุ้นตัวแดงเถือกที่วิ่งสลับไปมา หันมางับมะม่วงจากมือเมียแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ สีหน้าเคร่งเครียดเมื่อครู่เปลี่ยนเป็นยิ้มแป้นทันที ดวงตาคมที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นประกายระยิบระยับ
"อร่อยมั้ยคะ?"
"อร่อยครับ... เมียป้อน ขนาดกะปิยังอร่อยเลย" เขาตอบเสียงอ้อน ขยับตัวเข
