กรุงลอนดอน ประเทศอังกฤษ ... เวลา 02:00 น.
สายฝนโปรยปรายลงมากระทบกระจกหน้าต่างบานใหญ่ของเพนท์เฮาส์หรูใจกลางมหานครลอนดอน อากาศภายนอกหนาวเหน็บติดลบจนกระจกขึ้นฝ้าขาวโพลน บรรยากาศภายในห้องกว้างขวางเงียบสงัด มีเพียงเสียงเครื่องทำความร้อนทำงานแผ่วเบาและเสียงกระดาษถูกพลิกไปมา
บนโซฟาหนังสีเข้ม อลันในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ถูกปลดกระดุมบนออกสองเม็ดและพับแขนเสื้อขึ้นอย่างลวกๆ กำลังนั่งจมอยู่กับกองเอกสารตั้งโต สภาพของท่านประธานผู้ยิ่งใหญ่ดูต่างไปจากเดิมถนัดตา... ใบหน้าหล่อเหลาซูบตอบลงจนเห็นสันกรามชัดเจน ขอบตาคล้ำลึกจากการอดนอนติดต่อกันหลายคืน หนวดเคราเขียวครึ้มขึ้นจางๆ ตามแนวคาง
"เฮ้อ..."
ชายหนุ่มถอนหายใจยาวเหยียด ยกมือนวดขมับที่ปวดตุบๆ เขาเหลือบตามองนาฬิกาดิจิตอลบนโต๊ะ... ที่นี่ตีสอง แต่ประเทศไทยน่าจะประมาณเก้าโมงเช้า ใจหนึ่งก็อยากโทรหา... แต่อีกใจก็กลัวรบกวนเวลาพักผ่อนของเธอ แต่ความคิดถึงที่อัดแน่น
