บรรยากาศภายในห้องโดยสารของรถเอสยูวีคันหรูที่กำลังแล่นมุ่งหน้าสู่บ้านพักตากอากาศในตัวเมืองเชียงใหม่... มีเพียงความเงียบที่ปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้ว มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่มันคือความเงียบที่บีบคั้นจนแทบขาดอากาศหายใจ
อลันนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหนังสีดำสนิท สายตาคมกริบมองตรงไปข้างหน้า แต่หางตาคอยชำเลืองมองหญิงสาวที่นั่งข้างกายตลอดเวลาด้วยความหวาดหวั่น เมลดาไม่พูดจามาตลอดทางตั้งแต่ขึ้นเครื่อง... เธอนั่งเหม่อลอยทอดสายตามองทิวทัศน์เมืองเชียงใหม่ที่คุ้นเคยไหลผ่านกระจกกันกระสุนไปอย่างเชื่องช้า ร่างกายที่เคยมีน้ำมีนวลบัดนี้ซูบผอม แววตาว่างเปล่าไร้ประกายชีวิต
สิ่งที่ทำให้อลันเจ็บปวดที่สุด คือมือบางข้างซ้ายของเธอที่ยังคงวางทาบอยู่บนหน้าท้องที่แบนราบ นิ้วเรียวเล็กของเธอลูบไล้มันเบาๆ ... วนไปมา ซ้ำแล้วซ้ำเล่า เหมือนคนละเมอที่ยังคงโหยหาสิ่งสำคัญที่เพิ่งสูญเสียไป
ภาพนั้นเหมือนมีดที่มองไม่เห็นกรีดลงก
