สามวันผ่านไป...
แสงแดดยามสายลอดผ่านผ้าม่านสีครีมเข้ามาภายในห้องพักฟื้นวีไอพีอย่างอ่อนโยน บรรยากาศในวันนี้ดูผ่อนคลายกว่าหลายวันที่ผ่านมา กลิ่นอายของความโศกเศร้าที่เคยปกคลุมหนาทึบเริ่มเจือจางลงบ้างแล้ว
บนเตียงกว้าง เมลดาอยู่ในท่านั่งพิงหัวเตียงสบายๆ เธอกำลังจิบน้ำอุ่นจากแก้วที่วางอยู่บนโต๊ะข้างเตียงด้วยตัวเอง แม้ใบหน้าหวานจะยังดูซูบตอบไปบ้าง แต่ พวงแก้มใสเริ่มมีเลือดฝาดสีระเรื่อกลับคืนมา ไม่ได้ซีดขาวราวกับกระดาษเหมือนวันแรกๆ ริมฝีปากที่เคยแห้งผากก็เริ่มมีความชุ่มชื้นขึ้นตามลำดับ
"น้ำอุ่นกำลังดีเลย... เช็ดตัวหน่อยนะ"
เสียงทุ้มต่ำที่คุ้นเคยเอ่ยทำลายความเงียบ อลันเดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมอุปกรณ์เช็ดตัว เขาเลื่อนเก้าอี้มานั่งข้างเตียงอย่างระมัดระวัง รักษาระยะห่างที่พอดีเพื่อให้เธอรู้สึกผ่อนคลายที่สุด
เมลดาค่อยๆ หันมามองเขา ดวงตาคู่สวยกะพริบช้าๆ ก่อนจะพยักหน้าเพียงเล็กน้อยเป็นเชิงอนุญาต
"รบก
