[Alan’s POV]
เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ... ติ๊ด... ติ๊ด... ท่ามกลางความเงียบสงัด เสียงนี้คือสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าหัวใจของเธอยังเต้นอยู่เพื่อผม
ผมนั่งนิ่งงันอยู่ข้างเตียง ราวกับหุ่นปั้นที่ถูกลืมทิ้งไว้ ร่างกายเริ่มประท้วงด้วยความเจ็บปวด... แผลถูกยิงที่หัวไหล่ซ้ายเริ่มเต้นตุบๆ ตามจังหวะหัวใจเมื่ออะดรีนาลีนจางหายไป พยาบาลพยายามจะเข้ามาทำแผลให้ผมหลายครั้ง พยายามจะขอให้ผมไปเปลี่ยนชุดที่ชุ่มเลือดออกเพื่อความสะอาด แต่ผมไล่ตะเพิดพวกเธอออกไปหมด... ผมจะไม่ยอมห่างจากเตียงนี้แม้แต่ก้าวเดียว
เสื้อเชิ้ตของผมแข็งกระด้างไปด้วยคราบเลือด... เลือดของไอ้เดนนรกนั่น ผสมปนเปกับเลือดของเมียผม กลิ่นคาวสนิมเหล็กคละคลุ้งติดจมูก ตอกย้ำภาพจำอันเลวร้ายที่เพิ่งผ่านพ้นไป มือที่สั่นเทาของผมกอบกุมมือเย็นเฉียบของเมลดาไว้แน่น ผมไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัว หรือหายใจแรงๆ ด้วยความกลัวที่ไร้เหตุผลว่า หากผมเผลอคล
