บรรยากาศภายในห้องพักฟื้นระดับวีไอพีของโรงพยาบาลเอกชนชั้นนำเงียบสนิท... เงียบเชียบจนน่าอึดอัด เสียงเครื่องฟอกอากาศและเครื่องปรับอากาศที่ทำงานสอดประสานกันด้วยจังหวะแผ่วเบากลายเป็นเสียงที่ดังก้องที่สุดในโสตประสาทของคนในห้อง แสงแดดยามบ่ายที่พยายามลอดผ่านรอยแยกของผ้าม่านเข้ามา ไม่ได้ช่วยให้อุณหภูมิอันหนาวเหน็บในห้องนี้อุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย
บนเตียงกว้างนั้น... ร่างบางของเมลดาดูเล็กจ้อยและเปราะบางเหลือเกิน เธอนั่งพิงหัวเตียง ดวงตาคู่สวยที่เคยทอประกายสดใส บัดนี้กลับเหม่อลอยไร้จุดโฟกัส ทอดมองออกไปที่ผนังห้องสีขาวสะอาดตาโดยไม่ได้เห็นสิ่งที่อยู่ตรงหน้าจริงๆ
มือข้างหนึ่งที่ยังคงเจาะสายน้ำเกลือวางนิ่งอยู่ข้างลำตัว ส่วนมืออีกข้าง... ปลายนิ้วกำลังลูบไล้หน้าท้องแบนราบของตัวเองซ้ำไปซ้ำมา... แผ่วเบา... และสั่นเทา
พื้นที่ตรงนั้นเคยมีความหวัง เคยมีจังหวะชีพจรเล็กๆ ของหนึ่งชีวิตที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจ แต่ในเ
