สองปีผ่านไป... (คืนก่อนวันจบการศึกษา)
ดวงจันทร์กลมโตลอยเด่นอยู่ท่ามกลางหมู่ดาว สาดแสงนวลผ่านผ้าม่านเนื้อดีเข้ามาภายในห้องนอนที่เงียบสงบ ร่างสูงโปร่งของอเดลในวัย 18 ปีบริบูรณ์ ยืนพิจารณาตัวเองหน้ากระจกบานใหญ่
ไหล่กว้างรับกับชุดครุยสีเข้มอย่างลงตัว ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยมีความขี้เล่นแบบเด็กๆ บัดนี้คมคายและดูเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว อเดลระบายยิ้มบางๆ ให้กับตัวเองในกระจก ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมากดโทรออกหาคนสำคัญที่สุดในชีวิต
รอสายเพียงไม่นาน ปลายสายก็กดรับ
(ฮัลโหล...)
เสียงหวานใสที่คุ้นเคยดังขึ้น ทว่าฟังดูแผ่วเบาและเจือความงัวเงียเล็กน้อย
"หลับหรือยัง... อลิซ?" อเดลถามเสียงนุ่ม ทิ้งตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงกว้าง สายตาจ้องมองเพดานด้วยหัวใจที่พองโต
(เกือบแล้ว... อเดลมีอะไรหรือเปล่า ดึกป่านนี้แล้วนะ)
"ก็... พรุ่งนี้แล้วนะ ตื่นเต้นจัง" น้ำเสียงของชายหนุ่มเจือความกระตือรือร้นจนปิดไม่มิด
(ตื่นเต้นเรื่
