ตึกตัก

ขนาดวันนี้เปิดเทอมวันแรกอาจารย์ยังปล่อยเรทเลย ตอนนี้เป็นเวลา 16.15 น.แล้วแต่อาจารย์ยังเลือกให้พวกชั้นเอาใบคำตอบบททดสอบก่อนเริ่มเรียนของเพื่อนๆไปส่งให้ที่ห้องอาจารย์ชั้น 2 อีก ยังดีนะที่อยู่ตึกเดียวกัน ละประชุมเชียร์จะเริ่มตอน 16.30 น. ให้ตายเถอะ ไม่อยากสายแต่วันแรกเลย เขาบอกว่าพวกพี่ว้ากโหดมาก ถ้าสายจะโดนทำโทษ ฮืออ ตายแน่ๆฉันไม่อยากโดนทำโทษ ตึก ตึก ตึก ฉันกับเพื่อนรีบวิ่งมาลานเกียร์ อยู่ติดกับสนามฟุตบอลของมหาลัย มาถึงเพื่อนๆร่วมรุ่นก็นั่งเขาแถวเรียงตามสาขากันหมดแล้ว โดยที่ด้านนี้มีรุ่นพี่หนึ่งยืนอยู่ ถัดออกไปทางด้านหลังอีกก็มีรุ่นพี่นั่งกระจายกันออกไปแต่ฉันมองไม่เห็นว่าหน้าตาเป็นยังไง ขณะที่เดินเข้ามาในลานเกียร์เพื่อที่จะไปเข้าแถวรวมกลุามกับเพื่อนๆ มีหลายสายตาจับจ้องมาที่พวกเราสามคน บ้างก็ซุบซิบๆคุยกัน ” โคตรน่ารักเลย “ “ อย่างสวย “ ” กรี๊ด คนนั้นหล่อมาก “ ” สวยทั้งคู่เลยว่ะ นางฟ้าปะครับ “ ” เงียบๆ ใครบอกให้พวกคุณส่งเสียงครับ! ” เมื่อเสียงเริ่มดังขึ้นพี่ว้ากก็ตะโกนออกมาเสียงดัง น่ากลัวมาก TT “ พวกคุณวันแรกก็มาสายแล้วยังสร้างความวุ่นวายอีกนะครับ ทำไมถึงมาสาย! ”พี่ว้ากคนเดิมตะโกนถาม “ เอ่อ เอออาจารย์กนกวรรณปล่อยคลาสตอน 16.15 น.ค่ะ แล้วท่านให้พวกหนูรวบรวมงานของเพื่อนๆไปส่งที่ห้องอาจารย์ก่อนกลับค่ะ ” ฉันตอบออกไปอย่างเสียงสั่นอย่างช่วยไม่ได้ เสียงอย่างน่ารัก “ ขอโทษนะคะ พวกหนูจะไม่ให้มีรอบหน้าอีกค่ะ ” ฉันตอบพร้อมยกมือไหว้ “ ดีครับ! อย่าให้มีเป็นครั้งที่สอง เชิญไปนั่งต่อแถวเพื่อนครับ! ” ฟู่วว โล่งอกไปที ตกใจแทบแย่ พวกฉันรีบเดินไปต่อแถวเพื่อนอย่างไว “ เอาล่ะครับ ต่อไปผมจะให้พวกคุณยืนแนะนำตัวบอกชื่อจริงและชื่อเล่นของตัวเอง พวกคุณจะต้องพยายามจำชื่อเพื่อนของพวกคุณให้ได้ ” พี่ว้ากคนเดิมได้พูดออกมาอีกครั้ง “ เอาละครับเริ่มจากทางขวาไปซ้าย เริ่ม! ” การแนะนำตัวเริ่มตั้งแต่แถวแรกทุกคนยืนแนะนำตัวกันมาเรื่อยๆ ซึ่งสาขาของฉันอยู่เป็นลำดับสุดท้ายและคนที่นั่งคนสุดท้ายก็คือฉัน แล้วคือฉันจะจำชื่อเพื่อนทั้งหมดได้จริงหรอ? “ ต่อไปคุณคนสุดท้าย ยื่นครับ! ” ก็คือไม่เข้าใจว่าพี่ว๊ากขาไม่เจ็บคอบ้างรึไงตะโกนทุกคำพูด “ สวัสดีค่ะ ชื่อนางสาวมินตรา อมรฐิติรักษ์ ชื่อเล่น ใบมิ้นท์ค่ะ ^^ “ ฉันแนะนำตัวออกไปอย่างเป็นธรรมชาติพร้อมกังยกมือไหว้และยิ้มอย่างสดใส น่ารัก “ ไม่น่าล่ะ แค่ชื่อก็น่าดมละปะวะ ” “ มีแฟนยังครับ ” “ น่ารักยันชื่อเลย ” “ เงียบ! ใครให้พวกคุณส่งเสียงครับ! ส่วนคุณนั่งลงได้ “ ” ขอบคุณค่ะ “ ฉันกล่าวออกไปพร้อมกับนั่งลง มันรู้สึกแปลกหน่อยๆเหมือนกันนะ เมื่อก่อนฉันเป็นยัยอ้วนดำ ผมเผ้ากระเซอะกระเซิงอยู่ๆวันนึงคนก็แห่กันชมว่าฉันสวย ฉันน่ารัก แต่ผมเผ้าก็ยังกระเซอะกระเซิงเหมือนเดิมนะ อิอิ ทำไงได้ก็มันเป็นไลฟ์สไตล์อะนะ ” ต่อไปจะเป็นการแนะนำพี่ว้ากปีสาม! ทุกคนทำความเคารพ! “ “ สวัสดีครับ/ค่ะ “ พอพี่ว้ากปีสองคนเดิมพูดจบก็มีกลุ่มนักศึกษาชายหรือคือกลุ่มพี่ว้ากปีสามเดินออกกันมาจากด้านหลังตรงม้านั่งที่เราเห็นก่อนหน้า ตึกตัก ตึกตัก ตึกตัก พี่ยักษ์ ให้ตายเหอะหัวใจเจ้ากรรม แค่เห็นหน้าเขาใจก็เต้นแรงไม่เป็นจังหวะ ใบหน้าที่คิดว่าหล่อเหลามากแล้วตอนที่พี่เขาเรียนอยู่ม. 6 ตอนนี้เรียกว่าไงดี เหมือนเขาเป็นผู้ใหญ่เต็มตัว ใบหน้าหล่อคมคาย สันกามเห็นชัด จมูกโด่งเป็นสันรับกับคิ้วดกหนา ดวงตาที่คมราวกับเหยี่ยว ไหนจะริมฝีปากบางเฉียบสีเชอรี่ ร่างสูงกำยำที่มีมัดกล้ามหนาภายใต้เสื้อยืดสีดำที่สวมทับด้วยเสื้อช็อปสีเลือดหมู พี่ยักษ์สูงราว 187 เซนติเมตร ให้ตายเถอะฉันสูงแค่ 158 เซนติเมตร ถ้ายืนใกล้ๆกันฉันคงอยู่แค่ไหล่พี่เขาเองมั้ง “ ยัยใบเช็ดน้ำลายหน่อยยะ ” “ บ้าหน่า ” ฉันเอื้อมมือไปตียัยพีชเบาๆ ” ฮือแกหล่อมาก “ ” อยากได้ๆ “ ” วาสนาใครหนอ “ เสียงพวกผู้หญิงรอบข้างดังขึ้น ต่างพากันชื่อชมความหล่อของเหล่าพี่ว้ากปี3 ที่ออกมาเตรียมแนะนำตัว นั่นสิวาสนาใครกัน “ เงียบครับ! ให้เกียรติรุ่นพี่ผมด้วย “ ” สวัสดีครับ ผมชื่อยักษ์ เป็นเฮดว้ากปีสาม ” จังหวะที่พี่ยักษ์กำลังแนะนำตัวเป็นจังหวะเดียวกันที่เขาหันมาสบตากับฉัน เขาจ้องมาที่ฉันจนเขาแนะนำตัวจบแล้วดึงสายตากลับไป ตึกตัก ตึกตัก อ่า ตาฟาดรึเปล่านะ ฉันคงคิดไปเองแหละ พี่ว้ากคนที่สอง พี่เสือ ลุคดูหล่อร้าย เหมือนพระเอกนิยายแบบตบจูบตบจูบ พี่ว้ากคนที่สาม พี่ซากิ ลุคมาเฟียญี่ปุ่นมากก กร้าวใจมากแม่ พี่ว้ากคนที่สี่ พี่คราม ลุคแบบนิ่งๆ ขรึมๆ พูดน้อยต่อยหนัก ผิวสีแทนดูเป็นผู้ชายหล่อแบบดิบเถื่อน พี่ว้ากคนสุดท้าย พี่พร้อมรบ พูดตามตรงใบหน้าหล่อร้าย ร้ายสุด พร้อมรบตามชื่อเลย กลัวมากถ้าวันนึงเดินสวนกันละเผลอมองหน้าพี่เขาคงพร้อมต่อยฉันแน่เลย น่ากลัว TT ซึ่งพี่ว้ากสี่คนที่เหลือก็เป็นเพื่อนกับพี่ยักษ์ตั้งแต่มัธยมแล้วล่ะ แต่ฉันเคยเห็นพวกเขาผ่านๆ เวลาไปทำภาระกิจไม้กันม้าฉันก็เจอแค่พี่ยักษ์คนเดียวไม่เคยเห็นหน้าครบๆแบบนี้ แต่รู้แค่ว่าพวกเขาหล่อมากๆ “ ตอนนี้พวกผมยังไม่รับพวกคุณเป็นรุ่นน้อง เรื่องนี้ไม่ได้ขึ้นอยู่กับผม มันขึ้นอยู่ที่พวกคุณว่าจะปฏิบัติตนให้พวกผมยอมรับเป็นน้องได้รึเปล่า และสิ่งสำคัญที่สุดคือเพื่อนของพวกคุณจงดูแลซึ่งกันและกันให้ดี! “ พี่ยักษ์กล่าวขึ้น ฉันไม่เคยเห็นเขาในมุมนี้มาก่อนเลย นิ่ง ขรึม ดุ เสียงที่ดังกังวานและมีอำนาจต่างจากเมื่อสองปีก่อนตอนนั้นเขาดูอ่อนโยนมากขนาดไม่กล้าปฏิเสธใครจนต้องเอาฉันไปเป็นไม้กันหมาอันไหนกันแน่นะที่เป็นตัวตนจริงๆของเขา พอกล่าวเสร็จพวกพี่ว้ากปีสามก็เตรียมตัวจะหันหลังเดินกลับไปที่เดิมแต่ครั้งนี้ฉันมั่นใจ พี่ยักษ์มองมาที่ฉัน เราสบตากันอีกครั้ง เขาจำฉันได้ไหมนะช่วงเวลาที่เราสบตากันเหมือนเขาช่วงชิงเอาลมหายใจของฉันไปด้วย มันตื่นเต้นจนหายใจไม่ออกเลย “ ใบ ใบ ยัยใบ ” “ ห้ะ ว่าไง ” ฉันดึงสายตากลับมาแล้วตอบกลับลูกหยี “ พี่ฉันทักมาประชุมเชียร์เสร็จไปกินข้าวกันไหม พี่ฉันเลี้ยง “ ” อื้ม โอเค^^ “ “ ต่อไปจะเป็นการจับสายรหัส แต่จะใบจะมีคำใบ้ ให้พวกคุณหาพี่รหัสให้เจอพร้อมกับลายรายเซ็นของรุ่นพี่ในสาขา แต่ถ้าใครได้สายเซ็นของพี่ว้ากปีสามครบ การขอลายเซ็นรุ่นพี่คนอื่นถือเป็นโมฆะ แต่หากใครหาพี่รหัสไม่พบและได้ลายเซ็นไม่ครบ พวกคุณต้องโดนทำโทษ! เชิญแยกตามสาขาครับ! ” พี่ว้ากปีสองคนเดิมออกมาอธิบายกิจกรรมที่ต้องทำต่อจากนี้ คนนี้คือเฮดว้ากปีสอง พี่เพลิง ไม่น่าล่ะพูดไม่พักเลย หุหุ จากนั้นเราก็มีรุ่นพี่สาขาไฟฟ้ามาพาแถวของสาขาฉันเดินแยกออกมาโดยมาตั้งแถวนั่งลงตรงโต๊ะด้านหลังพี่พวกพี่ยักษ์นั่งกันอยู่ “ น้องครับ คนสุดท้ายหลังแถวตัดขึ้นมานั่งข้างหน้าครับ ” พี่ยักษ์พูดขึ้นทพให้ฉันต้องหันหลังไปมองว่าใครกันที่อยู่ท้ายสุดสรุปฉันเองจ้า ฉันเลยต้องเดินขึ้นไปนั่งแถวใหม่ ซึ่งแถวใหม่ที่ว่าคือหน้าพี่ยักษ์เลยจ้ะฉันเลยดันให้เพื่อนฉันใครสักคนขึ้นไปนั่งคนแรกแทนนั่งใกล้เขาขนาดนั้นฉันจะหายใจออกได้ไงล่ะ >< “ ไม่ต้องดันเพื่อนเราน่ะเดินขึ้นมา ” อะไรของพี่เขาเนี่ย ฉันเลยต้องเดินนั่งตามคำบอกเขา พรึบ ฉันนั่งลงข้างหน้าเขา สิ่งที่เขาทำคือมองหน้าฉันแล้วยักษ์ขึ้นข้างนึงให้อย่างกวนๆ