แพรวพราว
ไม่นานนักฉันก็ออกมาจากห้องน้ำในเสื้อผ้าของตัวเองก่อนจะเดินลงมาจากชั้นบนของบ้านโดยไม่ยอมให้คนอื่นได้รับรู้
"อ้าว! น้องแพรวมาแล้วเหรอลูก" เสียงของคุณชายธนพลคุณพ่อของฉันเลยทักทายขณะที่ก้าวขาเรียวลงจากบันได
"คุณพ่อ!"ฉันตกใจสุดขีดไม่คิดว่าคุณพ่อจะมาเจอฉันในสภาพนี้สงสัยคุณแม่จะโทรบอกคุณพ่อแน่นอนแล้วอย่างนี้ฉันจะบอกกับคุณพ่อว่ายังไรถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้น ไม่นานนักเจคอบก็เดินตามฉันมาติดๆ
"คุณพ่อมาที่นี่ได้ยังไงคะ?"
"เห็นแม่เขาโทรมาบอกว่าเกิดเรื่องใหญ่ ไหนมาเล่าให้พ่อฟังซิ"คุณพ่อของฉันสวมกอดฉันในทันทีที่ร่างบางของฉันทรุดลงนั่งข้างๆ ในใจของฉันคิดว่าคุณพ่อก็คงรู้สึกผิดกับเรื่องราวเลวร้ายนี้ คุณแม่น่าจะโทรรายงานเรื่องราวที่เกิดขึ้นให้คุณพ่อฟังทั้งหมดแล้ว ทางคุณพ่อก็คงนึกโกรธเจคอบไม่น้อย
"มึนหัวนิดหน่อยค่ะ คุณพ่อขา คุณแม่ขา น้องแพรวอยากกลับบ้านของเรา น้องแพรวไม่อยากแต่งงานแล้วไม่จดทะเบี
