" มิก แพรวคิดถึงมิกจังเลย” น้ำเสียงหวานกรอกลงไปตามสาย ด้วยความจะดี๊กระด๊าแม้จะไม่รู้ว่าใครเป็นคนโทรเข้ามาแต่มันทำให้ความหวงของผมก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
(มิกก็คิดถึงแพรว มิกกำลังจะไปหาแพรวที่เมืองไทยนะ รอมิกนะ)
ผมยิ่งกรุ่นมากยิ่งขึ้นเมื่อเสียงที่ลอดออกมานั้นเป็นเสียงของผู้ชาย แล้วยังมีหน้ามาบอกว่าจะมาหาเธอที่เมืองไทยอีก ไอ้หมอนี่มันเป็นใครกัน!
“ค่ะ แพรวจะรอนะ” พูดจบใบหน้าหวานก็ได้แต่ยิ้มให้กับหน้าจอโทรศัพท์ที่มืดสนิท
“ทำไมต้องไปรอมันน้องแพรวเป็นเมียพี่นะ เพิ่งจะเป็นสดๆ ร้อนๆ เลยด้วย”
“ก็แฟนแพรวน่ะสิ” แพรวพราวตอบอย่างไม่ลังเล
“แฟน! น้องแพรวมีแฟนอยู่แล้วงั้นหรอ” ผมจ้องใบหน้าของแพรวพราวอย่างเอาเรื่อง
“ใช่ คบตอนเรียนอยู่ที่อังกฤษ พอกลับมาเมืองไทยพ่อแม่ก็ให้มาแต่งงานกับนายนี่แหละ แล้วก็คิดว่าจะแต่งงานกับนายแค่ในนาม แล้วค่อยหย่าทีหลังเพื่อไปแต่งงานกับมิก” แพรวพราวตอบอย่างฉะฉาน
“ว่าอะไรน
