“ลงไปนะ แพรวหนัก” แพรวพราว พยายามผลักผมออกไปให้พ้นจากกาย
“ไม่เอา ต้องพูดว่าน้องแพรวเท่านั้น ไม่งั้นโดนทำโทษนะ”
ผมไม่รู้ตัวเลยว่าตอนนี้ผมได้ถูกความน่ารักของเธอจู่โจมหัวใจเข้าแล้ว
“ไม่เอาแล้ว ลงไปจากตัวแพรวนะ” แพรวพราวยังคงออกคำสั่ง
“ไปแต่งตัวสิ” ผมเป็นฝ่ายสั่งบ้าง
“ไปไหน” แพรวพราวมองหน้าเขาอย่างฉงน
“ไปเป็นสามีที่ถูกต้องของน้องแพรวไง”
“กรี๊ด!!!” แพรวพราวกรี๊ดร้องลั่นบ้าน
“อย่าร้องโวยวายนะน้องแพรว ถ้าไม่อยากนอนหมดแรงอยู่ในห้องนี้ พี่เตือนเอาไว้เลยว่าแรงพี่ยังเหลืออีกเยอะ” ดวงตาคมกริบของผมจ้องมองสาวน้อยเหมือนราชสีห์จ้องเหยื่อไม่มีผิด ทำให้แพรวพราวพยักหน้ารับข้อเสนอแต่โดยดี
“ไอ้บ้า ไอ้คนนิสัยไม่ดี มาปล้ำแพรวได้ยังไง”แพรวพราวทุบตีผมอย่างรุนแรง
“โอ๊ย! อย่ามาตีพี่แบบนี้นะน้องแพรว ไม่อย่างนั้นวันนี้เราได้เล่นสนุกกันทั้งวันแน่”.
แพรวพราวทำท่าจะโวยวายอีกครั้งแต่ไม่ทันที่จะเป็นเสียงเสียงข
