ตอนที่ 4 บอกความจริง

คลับชื่อดังแห่งหนึ่ง "เฮ้ย! ไอ้คุณชายเจคอบมาก่อนพวกกูได้ไงวะ?"เสียงไอ้ธรเลยทักผม ผมมองไปยังต้นเสียงซึ่งเพื่อนของผมกำลังเดินตามกันมาพอดี "ก็กูเป็นคนนัดพวกมึงกูก็ต้องมาก่อนป่ะวะ" "หรอปกติ ต่อให้มึงนัดไม่นัดมึงก็มาช้า" "เออ.อยากถามมากกูสั่ง xxxx ให้พวกมึงมาเต็มโต๊ะแล้วเนี่ย" "โห้ แบบนี้เมาหัวราน้ำแน่วะ"ไอ้เจมส์พูดพร้อมกับหยิบแก้วมาเทเหล้า "ว่าแต่นัดพวกกูมานี้มึงมีอะไรวะที่บอกมีเรื่องสำคัญอะไรของมึงอ่ะ?"ไอ้ชนถามผมพร้อมกับกระดกเหล้าเข้าปาก "เอ่อ กูก็อยากรู้"เสียงไอ้พจน์เสริมอีกที "คือ...พ่อจะให้กูแต่งงานว่ะ" "เออก็ดีแล้วไม่ใช่หรอมึงก็อยากแต่งไม่ใช่หรอกับมิ้นท์น่ะมึงจะเครียดมาปรึกษาพวกกูเพื่อ"ไอ้ชนพูดขึ้น "คุณชนกรครั บคนที่พ่อกูอยากให้แต่งมันไม่ใช่มิ้นท์นี่ดิ" "เฮ้ย!แล้วมันใครวะ?"ไอ้พจน์ถามด้วยความสงสัย "แพรวพราว"ผมตอบพวกมันไป "ใครวะ?"ไอ้ธรถามอย่างสงสัย "ลูกสาวเพื่อนพ่อ พ่อบอกว่าได้หมั้นหมายกูกับยัยนั่นตั้งแต่เด็กซึ่งตอนนี้กูก็ยังไม่รู้เลยว่ากูไปหมั้นตอนไหน" "สวยไหมวะ?"ไอ้พจน์ถามพร้อมกับแววตาเป็นประกาย "กูก็ไม่รู้กูยังไม่เคยเห็นเลย ไม่เคยคุยด้วยกูจำไม่ได้ด้วยซ้ำ" "เอาน่า เอาน่า มึงก็แต่งๆไปดิแต่งด้วยคบกับมิ้นท์ไปด้วยมิ้นท์ก็ยอมมึงอยู่ดีแหละ"ไอ้เจมส์พูดขึ้นมาหลังจากเงียบไปได้สักพักนึง "มึงเป็นบ้าหรือไงกูจะไม่มีวันทำให้มิ้นท์เสียใจและไม่ให้มิ้นท์ไปเป็นตัวสำรองใครมิ้นท์ต้องเป็นหนึ่งเดียวในใจและต้องเป็นมิ้นท์เท่านั้นที่กูจะแต่งงานด้วย" "มึงจะให้พวกกูทำยังไงให้พวกกูหาทางออกให้มึงแล้วไป ช่วยมึงแล้วดูพ่อมึงสิไม่ฆ่าพวกกูตายก่อนหรือไง?" "นี่พวกมึงกลัวพ่อกูขนาดนั้นเลยหรอ?" "มึงไม่น่าถามเลยนะไอ้เจคอบพ่อมึงโหดแค่ไหนมึงก็รู้" "โอ้ย!! กูอุตส่าห์มาปรึกษาพวกมึงพูดไม่ได้เรื่องเลย" "เออมึงก็คิดๆ แต่พวกกูก็ช่วยคิดเหมือนกันนั่นแหละแต่ตอนนี้มึงก็คลายเครียดไปก่อน นู้นโต๊ะตรงข้ามฝั่งซ้ายชุดสีดำมึงว่าไงเจคอบ" ผมหันไปตามที่ไอ้ธรเอ่ย ใช่แล้ว !!มีผู้หญิงกลุ่มหนึ่งมีมาทั้งหมด 4 คน "เออใช่เลิศเลย"เสียงของไอ้พจน์เอ่ย "กูว่าคืนนี้มีสนุกว่ะ"เสียงไอ้ธรเอ่ยอีกครั้ง "กูด้วยเจ๋ง"ไอ้เจมส์เอยอีกเสียง "กูขอบายนะกูรักเมียกู"เสียงไอ้ชนตอบมาทิ้งท้าย "มึงว่าไงวะเจคอบ?"ไอ้พจน์ถามผมพร้อมหันมาด้วยสายตาที่บ่งบอกว่าเอาไงต่อ ผมเลือกที่จะไม่ตอบก่อนจะยิ้มและขอตัวไปเข้าห้องน้ำ "กูไปเข้าห้องน้ำแป๊บนะมึง' "เอ้าไอ้นี่เออๆรีบๆมาแล้วกัน" "เอ่อๆ" หลังจากที่ผมไปเข้าห้องน้ำผมเข้าประมาณแป๊บนึงผมก็เดินออกมาซึ่งแน่นอนว่ามีผู้หญิงที่อยู่โต๊ะตรงข้ามกับผมตอนนั้นสาวที่ใส่ชุดเกาะอกสีดำกำลังยืนอยู่หน้าห้องน้ำผมรู้ได้ทันทีว่าเธอกำลังรอผมอยู่ "สวัสดีค่ะ" "ครับ มีธุระอะไรหรือเปล่าเอ่ย" "ฉันมินนี่ค่ะคุณ...เจคอบ หรือเปล่าคะ?" "ใช่ครับรู้จักด้วยหรอครับ?" "ใครจะไม่รู้จักคุณชายแห่ง BK group คะ" "มีธุระอะไรหรือเปล่าครับหรือมีอะไรให้ช่วยไหม?" "ไม่มีอะไรหรอกค่ะแค่อยากจะชวนคุณไปร่วมโต๊ะด้วยกันค่ะ" "อ๋อครับเดี๋ยวผมขอถามเพื่อนผมก่อนนะครับ" "ค่ะเดี๋ยวมินนี่จะรอคำตอบนะคะ"เธอพูดพร้อมกับเอานิ้วเรียวยาวมาจิ้มและเลื่อนลงบนแผงอกของผม หลังจากที่ผมเดินกลับไปที่โต๊ะพวกเพื่อนผมถามทันทีเพราะเห็นว่ามินนี่สาวชุดเกาะอกเดินตามผมไปติดๆ ซึ่งแน่นอนพวกผมก็ต้องไปร่วมโต๊ะกับสาวๆอยู่แล้วซึ่งควบคู่กันพอดีส่วนไอ้ชนรายนั้นขอบายประมาณ 22:30 น มันก็กลับเพราะเป็นห่วงเมียกับลูกซึ่งแน่นอนว่ามินนี่เต้นคลอเคลียอยู่กับผมซึ่งมันแน่นอนอยู่แล้วว่าคืนนี้ผมคงต้องเหนื่อยอีกแน่นอน สนามบินแห่งประเทศไทย แพรวพราว กระเป๋าเดินทางสีแดงสดถูกลากเลื่อนมาตามทางเดินพร้อมกับหญิงสาวผมสีแดงยาวถึงกลางหลังใส่แว่นพร้อมกับชุดเกาะอกสีขาวและกางเกงยีนส์รัดรูปที่เข้ารูปกับหุ่นของเธอพร้อมกับรองเท้าส้นเข็มสีดำใบหน้าที่เล็กกระทัดรัดพร้อมกับจมูกได้รูปและริมฝีปากสีแดงใบหน้าที่เติมแต่งด้วยเครื่องสำอางราคาแพงพร้อมกับผมที่ปล่อยยาวสะกดทุกสายตาที่เธอเดินผ่านมา ความสวยของเธอนี้ระดับนางแบบยังชิดซ้าย "คุณหนูครับทางนี้ครับ" "ลุงสิทธิ์พ่อเป็นไงบ้างคะ?" "เออ..ผมว่าคุณหนูต้องไปดูเองแล้วล่ะครับ" "คุณแม่อยู่เฝ้าคุณพ่อหรอคะ?" "ก็....ครับ" "งั้นเรารีบไปเถอะค่ะแพรวเป็นห่วงคุณพ่อ" หลังจากนั้นรถหรูราคาแพงได้ขับออกจากสนามบินเพื่อไปยังที่หมายสาวสวยได้แต่ร้อนรนร้อนใจด้วยความเป็นห่วงพ่อของเธอ เธอได้บินกลับไทยโดยด่วนเนื่องจากแม่โทรไปบอกว่าพ่อป่วยหนักเข้าโรงพยาบาลและมีอาการช็อคอยากให้เธอกลับมาโดยด่วน เธอแทบจะเป็นจะตายร้องห่มร้องไห้มาตลอดทางแบบไม่อายสายตาใครเธอกลัว กลัวเหลือเกินกลัวว่าคนที่เป็นที่รักของเธอจะต้องเป็นอะไรไปเธอไม่สนใจแม้กระทั่งเสียงห้ามปรามของแฟนบอกให้ตั้งสติก่อน แต่ตอนนั้นเธอไม่สนใจอะไรแล้ว ถึงแม้ตอนนี้จะทะเลาะกันแต่เธอก็ไม่สนเพราะคนที่จะอยู่กับเธอไปตลอดชีวิตและดูแลเธอไปตลอดชีวิตนั่นก็คือพ่อและแม่ รถหรูราคาแพงขับรถผ่านโรงพยาบาลแล้วโรงพยาบาลเล่าก็ไม่มีท่าทีว่าคนขับรถจะเลี้ยวเข้าโรงพยาบาลใดเลย "คุณลุงประสิทธิ์คะ ทำไมเราไม่ได้แวะไปโรงพยาบาลหรอคะ?" "อ๋อ! คุณผู้หญิงให้คุณหนูกลับไปที่บ้านก่อนครับ" "แม่อยู่บ้านหรอคะ?" "ใช่ครับ" ดังนั้นเธอจึงไม่ได้ถามอะไรต่อเธอนั่งเงียบๆ สายตาเหลือบไปมองรอบๆเมืองที่เธอเคยเกิดที่นี่มันช่างเปลี่ยนไปเยอะเสียจริงเปลี่ยนไปมากมากซะจนจะจำไม่ได้แล้ว รถหรูของเธอได้ไปจอดที่หน้าบ้านหลังใหญ่เธอก้าวขาลงจากรถพร้อมกับตรงเข้าไปในบ้านหลังใหญ่ของเธอ เธอได้เห็นผู้เป็นแม่นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกและที่ข้างๆนั้นคือคนคนที่เธอเป็นห่วงที่สุด "พ่อคะ!" เสียงแหลมของหญิงสาวเอ่ยทักพ่อทันทีเมื่อเห็นพ่อกำลังนั่งอ่านหนังสือพิมพ์อย่างสบายใจ "มาแล้วหรอลูกรักของพ่อ" "พ่อทำไมพ่อถึงมาอยู่ที่นี่ไม่ได้อยู่โรงพยาบาลหรอคะ?"ฉันถามพ่อด้วยความสงสัยและไม่เข้าใจ "อ้าว!ใครเป็นอะไรเหรอลูก?" "ก็แม่เขาบอก..." "แม่ขอโทษนะลูกมันจำเป็นจริงๆ" "หมายความว่ายังไงคะ? พ่อกับแม่โกหกแพรวหรอคะ" "ถ้าพ่อกับแม่ไม่โกหกลูกแบบนั้นป่านนี้ลูกก็คงไม่กลับมาบ้าน "พ่อพูดขึ้นท่าทางสบายใจ "ทำไมต้องโกหกพ่อกับแม่ก็รู้ว่าแพรวไม่ชอบคนโกหกและอีกอย่างทำไมต้องเอาเรื่องเป็นเรื่องตายมาเป็นเรื่องล้อเล่นด้วย รู้ไหมว่าหนูใจจะขาดแค่ไหน" หญิงสาวพูดความในใจออกมาเป็นทางยาว "พ่อกับแม่เป็นห่วงและคิดถึงหนูมากนะลูก" "หนูไม่รู้ด้วยแล้วถ้าพ่อไม่เป็นอะไรงั้นหนูกลับนะ" "ไม่ได้นะลูกอยู่กับแม่เถอะ" "ไม่ค่ะพ่อกับแม่โกหกหนูก่อน" ในขณะที่ฉันกำลังหมุนตัวจะออกไป "แพรวลูกต้องได้แต่งงาน!!!" ฉันหยุดเดินและหูพึงทันทีเพื่อนได้ยินคำๆนึงซึ่งฉันไม่แน่ใจว่าฉันฟังผิดหรือเปล่า "คุณพ่อว่าอะไรนะคะ?" "ลูกต้องได้แต่งงาน กลับไปอเมริกาไม่ได้" "แต่งงาน!?" "ใช่จ้ะหนูต้องได้แต่งงานลูก" "แต่งกับใครคะ?" "เจคอบ เรืองรองณวัฒน์ " "....."ฉันได้แต่นิ่งไปชั่วขณะหนึ่งก่อนจะตอบพ่อไปว่า "แพรวไม่แต่ง ไม่แต่งค่ะ" "ลูกต้องแต่งนะลูก พ่อเคยบอกลูกก่อนที่ลูกจะไปอเมริกาแล้วว่าลูกมีคู่หมั้นคู่หมาย" "แพรวจำไม่ได้หรอกค่ะ แล้วตอนนั้นแพรวยังเด็กแพรวก็คิดว่าพ่อคงพูดเล่นกับแพรว" "มันไม่ใช่เรื่องเล่นลูกมันเป็นเรื่องจริงพ่อพูดจริงๆลูกต้องแต่งงานกับเจคอบ" "แล้วถ้าหนูไม่แต่งล่ะคะหนูจะกลับอเมริกา" "กลับไม่ได้หรอกลูกตอนที่ลูกหลับในรถพ่อได้สั่งให้ลุงประสิทธิ์เอาบัตรประชาชนและเอกสารการเดินทางทั้งหมดของลูกออกมาแล้วไม่ว่าจะพาสปอร์ตหรืออะไรพ่อก็ออกมาหมดแล้ว" "พ่อคะ!!!" "ลูกก็แต่งงานกับเจคอบไปเลยลูกเจคอบเขาเป็นคนดีนะ' "ดีอะไรเขาเจ้าชู้จะตายพ่อกับแม่ไม่รู้หรอ พ่ออยากเห็นหนูเสียใจอย่างนั้นหรอ" "พ่อมั่นใจว่าลูกจะไม่เสียใจและพ่อก็มั่นใจอีกอย่างว่าพ่อเลือกคนไม่ผิด" พ่อคะ หนูไม่แต่ง หนูว่าพ่อเลือกคนผิดแล้วค่ะ" ฉันไม่ฟังคำพ่อกับแม่ฉันกำลังจะเดินออกจากบ้านแต่พันคิดถึงคำที่พ่อพูดก่อนจะเดินกลับมาในบ้านแล้วเดินกลับเข้าห้องตัวเองอย่างช่วยไม่ได้ กลับอังกฤษก็ไม่ได้งั้นอยู่ที่นี่ก่อนเดี๋ยวค่อยหาทางออกที่แน่ๆฉันไม่มีทางแต่งกับเจคอบนั้นแน่นอนไม่มีทาง.....