ตอนที่ 5 เจอกันครั้งแรก

โรงแรมแห่งหนึ่ง เจคอบ "อื้อ อ่า เจคคะมินนี่เสียว "เสียงหญิงสาวมินนี่ร้องครางออกมาในขณะที่ชายหนุ่มกระแทกแก่นกายเข้าออกร่างกายเธอไม่ยั้ง และไม่มีท่าทีจะหยุดพัก "มินนี่ ช่วยถ่างขาออกอีกนิดได้ไหม" "อืมมม อ๊ะ เสียวมินนี่เสียว อ่าา "หญิงสาวได้แต่ครางไม่เป็นภาษาอยู่อย่างนั้น เจคอบมองหน้าหญิงสาวพร้อมกับเอามือข้างหนึ่งมาบีบอกของหญิงสาวพร้อมกับโยกสะโพกสอบไปด้วย ก่อนจะจับหญิงสาวให้หันหลังแอ่นตูดขึ้นมา เขาเสียบแก่นกายเข้าในคราวเดียว "อ๊ะ จุก มินนี่จุกค่ะ เจคคะหยุดก่อนข้อร้อง อ๊ะ อืออออ" หญิงสาวร้องครางออกมาเหมือนใจจะขาด เขาไม่ฟังเธอยังจับเอวอวบของเธอกระแทกเร็วและแรงเหมือนเดิม "เจคคะ ถอดถุงอยางได้ไหมคะ มินนี่อยากสด"ทันทีที่หญิงสาวพูดจบเขาก็หยุดการกระทำและผละออกจากร่างกายหญิงสาวทันที "เจค หยุดทำไมค่ะ" "ผมไม่ชอบที่คุณพูดเมื่อกี้.." "มินนี่ขอโทษค่ะ เรามาต่อกันก่อนนะคะ มินนี่จะไม่พูดอะไรแล้ว" ชายหนุ่มไม่ตอบแต่กลับใส่เสือผ้าแล้วหันมามองหญิงสาวที่อารมณ์ค้างด้วยสายตาไม่แหย่แส ก่อนจะพูดขึ้นมาว่า "มันสายไปแล้วครับ โชคดี" เขาพูดจบกเดินออกไปทันที "เจคคะ กลับมาก่อน เจค กรี๊ดดด "เขาได้ยินเสียงหญิงสาวกรี๊ดไล่หลังมา แต่เขาไม่สนใจอยู่แล้ว บริษัท BK GROUP วันนี้ผมมาทำงานที่บริษัทตั้งแต่เช้าเพราะวันนี้ผมต้องเคลียร์เอกสารด้านแฟชั่นในงานแฟชั่นโชว์ที่จะถึงให้เสร็จก่อนวันงาน "คุณเจคอบครับวันนี้มีประชุมตอนบ่ายโมงนะครับ" "ครับคุณณรงค์กร" "แล้วเรื่องที่คุณเจคอบให้ผมไปสืบนะครับ" "อ่า เรื่องนั้นว่ายังไงครับ" "เอกสารการสืบทั้งหมดผมทำไมให้หมดแล้วครับคุณเจคอบตรวจสอบและดูได้เลยครับ" "ขอบคุณครับ" "งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ" "ครับ" หลังจากที่เลขาของผมออกไปแล้วพร้อมหยิบเอกสารที่วางอยู่หน้าโต๊ะของผมขึ้นมาอ่านทันทีนั่นก็คือประวัติของแพรวพราว "นางสาวทัคดาว วัฒนะไพศาล แพรวพราว อายุ 24 ปีสูง 169 เซนติเมตรน้ำหนัก 54เป็นลูกของคุณชายธนพลกับคุณหญิงอรดีลูกสาวคนเดียวของบริษัทโฆษณาชื่อดัง ตอนนี้อยู่ที่อเมริกาเพิ่งจบการศึกษาก็ไม่เห็นจะมีอะไรน่าสนใจเลยส่วนเรื่องหน้าตาก็พอไปวัดได้ ยิ่งมาอ่านประวัติแล้วยิ่งทำให้ฉันไม่อยากแต่งกับเธอ แต่เธอรู้เรื่องการแต่งงานนี้บ้างหรือเปล่า?" ทันทีที่ผมกำลังอ่านข้อความในกระดาษแผ่นสีขาวซึ่งเป็นประวัติของแพรวพราวอยู่นั้นเสียงพนักงานก็ดังอึกทึกขึ้นจนทำให้ผมละสายตาแล้วเดินออกมาจากชั้น 2 เพื่อมาดูว่าเกิดอะไรขึ้น หญิงผมแดงในชุดสีชมพูพาสเทลที่ด้านหลังเว้าโชว์แผ่นหลังขาวเนียนเดินเหยียบย่างเข้ามาในออฟฟิศ ร่างระหงที่เดินด้วยท่วงท่าสง่า เหมือนนางพญาทำให้ทุกสายตาจับจ้องมาที่เจ้าหล่อนด้วยความรู้สึกมากมาย "สวัสดีค่ะ ฉันมาพบคุณเจคอบค่ะ" "ค่ะ ได้นัดไว้ไหมค่ะ" "ไม่ค่ะ "งั้นรอสักครู่นะคะ" ผมมองหญิงสาวที่อยู่ข้างล่างก่อนนะหันเดินกลับไปยังห้องพร้อมสั่งเลขาผมไว้ว่า "บอกไปว่าผมไม่อยู่" "ครับผมคุณเจคอบ" ผมเดินกลับไปในห้องทำงานพร้อมกับนั่งอ่านและเซ็นเอกสารต่างๆ รอไปเถอะ..แพรวพราว ฉันไม่ให้เธอเจอฉันอย่างแน่นอน "คุณครับ เข้าไม่ได้ครับ คุณเจคคอบไม่อยู่ครับคุณ!!!" ปัง! เสียงผลักประตูอย่างแรงผมมองเลขาผมทันที คุณรณกรณ์ได้แต่โค้งเป็นการขอโทษ “เธอ!!!” เมื่อได้พบหน้ากันทั้งเจคอบและแพรวพราว “คุณไปบอกให้แม่กับพ่อคุณยกเลิกการแต่งงานเดียวนี้เดี๋ยวนี้ฉันไม่อยากแต่งงานกับคุณ” หญิงสาวประกาศความต้องการลั่นห้อง “ผมก็ไม่อยากจะแต่งงานกับคุณหรอก ดูแต่งตัวสิ เหมือนจะไป.... มากกว่า” สายตาเป็นประกายหญิงสาวสวยตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า ก่อนที่มือหนาจะลูบปลายคางอย่างครุ่นคิด “ไปอะไร พูดมาให้ชัดๆ เลยนะ” หญิงสาวกระแทกส้นเข็มเข้าไปประจันหน้ากับผมโดยหารู้ไม่ว่าเธอกำลังพาตัวเองเข้าไปสู่อันตราย “อยากจะรู้จริงๆหรอ” ชายหนุ่มถามด้วยน้ำเสียงเจือความเจ้าเล่ห์ “ใช่สิ ไม่อย่างนั้นจะถามทำไม” เรียวปากสีแดงสดจากลิปสติกเอ่ยถามอย่างถือดี "ก็.." “ไอ้ทุเรศ ไอ้คนลามก” สาวน้อยเพิ่งรู้ตัวว่าตอนนี้เธอกำลังตกเป็นเป้า สายตาของชายตรงหน้าเต็มสองตา “แหม เสียงแหลมปากตลาดอย่างนี้ มันน่าดัดนิสัยให้หลาบจำจริงๆ “ฉันไม่เอาหรอก ฉันจะบอกพ่อยกเลิกงานแต่งเดี๋ยวนี้เลย” หญิงสาวร้องโวยวาย “เสียใจนะเพราะแม่กับพ่อของคุณระบุมาว่าต้องเป็นผมเท่านั้นเพราะฉะนั้น คุณคงต้องกลั่นใจแต่งงานกับผมไปจนกว่าผมหรือคุณจะแก่ตายนั่นแหละ” ชายหนุ่มกล่าวอย่างมีชัย “ไม่เอา ไม่เอาๆ” หญิงสาวกรีดร้องเอาแต่ใจเป็นเด็ก รองเท้าส้นเข็ม ราคาแพงกระแทกลงบนพื้นอย่างต่อเนื่องจนคนอายุมากกว่าซักไม่อยากจะ ทนอีกต่อไป เจคอบจัดการล็อกประตูห้องทำงานของเขาเสียให้เรียบร้อย จะได้จัดการสั่งสอนหญิงสาวจอมเอาแต่ใจนี้ได้ถนัดถนี่มากขึ้นและที่สำคัญ จะได้ไม่มีใครมาขัดจังหวะด้วย แพรวพราว วันนี้ฉันตั้งใจจะไปพบเจคอบ ที่บริษัทเพราะอะไรงั้นหรอ ก็ไปตกลงเรื่องแต่งงานยังไงละ ฉันตั้งใจจะไปคุยด้วยดีๆ บางทีมันอาจจะคุยกันง่ายก็ได้ หรือไม่ก็คงหาลื่อกันได้ ฉันรู้เรื่องเจคอบมาบ้าง ไม่ใช่เรื่องไหนหรอกก็ต้องเรื่องผู้หญิงนะสิ! เขาเคยไปมีความสัมพันธ์กับรุ่นน้องของฉัน นางบอกว่าเจคอบระดับคาสโนว่าตัวพ่อ ได้นางคืนเดียวแล้วก็ทิ้งไปถ้างนางว่ามันถือว่าคุ้มเพราะ อันนั้นเจคอบ ใหญ่ ยาวอึดถึกทนสมคำล้ำลือ เหอะฉันละไม่เข้าใจจริงๆ มันน่าภูมิใจตรงไหน.. ฉันเดินเข้ามาที่บริษัท BK GROUP ด้วยท่าทางสง่า ทุกสายตาของพนักงานจ้องมองมาที่ฉัน แน่นอนมองเพราะฉันสวย ฉันรู้ดี ฉันเดินมาที่ประชาสัมพันธ์ก่อนจะบอกไปว่ามาพบเจคอบ รู้ไหม? พนักงานตอบว่าอะไร ตอบมาว่า เจคอบไม่อยู่ จะไม่อยู่ได้ยังไงในเมื่อฉันเห็นกับตาว่าเขาเดินเข้าไปในห้อง สงสัยมันคงไม่ง่ายแล้วแหละ! ฉันบอกพนักงานว่าไว้จะมาใหม่ แต่พอพนักงานเผลอฉันก็วิ่งขึ้นไปชั้นสอง ก่อนจะมีผู้ชายมาขวางทางฉันไว้แล้วบอกว่า คุณเจคอบไม่อยู่ครับ ฉันไม่ฟังผลักประตูนายนั้นเสียงดังปัง และแน่นอนนายเจคอบก็นั่งที่ทำงานไม่อยู่แล้วไอ้ที่นั่งตรงนั้นผีหรือไง ฉันประกาศลั่นห้องว่าไม่แต่งงาน เจคอบก็ไม่ยอมฉันเหมือนกัน เราด่ากันไปมาจนนายเจคอบอยู่ๆก็ไปปิดประตูห้อง ทำให้ใจฉันสั่นแปลกหวั่นกลัวในใจ