เช้าที่แสนสดใสของหนุ่มสาวที่นอนก่ายกอดพร่ำพรอดค่ำว่ารักอย่างอ่อนโยนยิ่งให้กันและกันเกือบตลอดทั้งคืน เขาจูบแก้มใสเพื่อปลุกคนขี้เซาที่ยังไม่ยอมตื่น
“แป้งครับ ตื่นได้แล้วครับ”
“อือ แป้งเหนื่อยค่ะ”
“แป้งต้องลงไปกินข้าวเช้า แล้วกินยานะครับ ลูกของเราอยู่ในท้อง ไม่กินข้าวเช้าไม่ได้นะที่รัก”
คำว่าลูกทำให้เธอลืมตาขึ้นมาทันที หายงัวเงียเป็นปลิดทิ้ง คนตัวโตร่างกายเปลือยเปล่า ส่งยิ้มละมุน อุ้มเธอไปอาบน้ำแล้วรีบลงไปร่วมโต๊ะอาหารมือเช้าที่เลยเวลามาแล้วหลายนาที
“หลับสบายกันไหมลูก หน้าตาสดใสเชียววันนี้”
“หลับสบายครับแม่”
กวินเอ่ยปากเรียกแม่ของเธอว่าแม่ได้อย่างเต็มปาก ทำเอาสามหนุ่มที่ยังนั่งหน้าตูมลอบเบะปาก
วันนี้มันปลอดโปร่งยิ่งกว่าวันไหน เพราะเขาได้เข้ามาอยู่ในบ้านของเธอในฐานะว่าที่ลูกเขย แถมยังได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากแม่ของเธอ แม้น้องชายทั้งสองและพ่อของเธอจะยังมึนตึงใส่เขา แต่แค่ไม่ค้านจนห
