เสียงเพลงในผับดังกระหึ่มแสงไฟหลากสีสาดส่องไปทั่ว แต่สำหรับภูริกลับรู้สึกเหมือนที่นี่ไม่ต่างอะไรกับที่เดิมๆ ที่เขาเคยชิน เพียงแต่ครั้งนี้หัวใจไม่ได้สนุกไปกับบรรยากาศเลย
“เฮ้ย! ในที่สุดก็มาว่ะ คิดว่าจะโดนหักคอซะแล้ว” หนึ่งในเพื่อนชายในกลุ่มเอ่ยขึ้นพลางยกแก้วชนกับเขา
ภูริยกแก้วขึ้นจิบเพียงเล็กน้อย สีหน้าเซ็งๆ ไม่ได้มีแววร่าเริงเหมือนก่อน ใบหน้าคมสันเงียบขรึมจนเพื่อนอีกคนสังเกตได้
“ช่วงนี้หายหัวไปเลยนะเว้ย โทรมาก็ไม่ค่อยรับ เป็นอะไรไปหรือเปล่าวะ?” เตชินถามพลางหรี่ตามองอย่างจับผิด
“แค่ไม่อยากเที่ยว”
“มึงไม่อยากเที่ยวหรือว่าต้องทำตัวดีๆ เพื่อง้อเมียเก่าวะ” สิงห์ได้ยินเพื่อนสาวบอกมาแบบนั้น ว่าภูริกำลังกลับไปคืนดีกับแม่ของลูก
“ใครบอกมึง” แต่ไม่ใช่เรื่องที่เขาจะต้องอธิบาย
“แสดงว่าจริงสินะ ไม่ได้ติดต่อกันมาตั้งนานพอเจอกันความรู้สึกมันเป็นยังไง” เตชินถามตรงๆ วันนั้นเขาก็น่าจะบอกเพื่อนมากกว่านี
