@หน่วยปฐมพยาบาลกลาง (เวลา 11:00 น.)
ความวุ่นวายโกลาหลปกคลุมไปทั่วห้องพยาบาลเล็กๆ บนดอย กลิ่นแอลกอฮอล์และยาฆ่าเชื้อจางๆ ยิ่งทำให้บรรยากาศดูตึงเครียด ร่างเล็กของขนมนอนนิ่งสนิทอยู่บนเตียงคนไข้ ใบหน้าขาวซีดจนเกือบเป็นสีกระดาษ มีเพียงเครื่องวัดออกซิเจนที่ปลายนิ้วซึ่งส่งเสียง ตึ๊ด... ตึ๊ด... เป็นจังหวะแผ่วเบาที่ยืนยันว่าเธอยังมีลมหายใจ
"เป็นไงบ้าง น้องเป็นอะไร ทำไมหมดสติไปแบบนั้น"
“น้องขนมมีอาการ Hyperventilation (หอบจากอารมณ์) ร่วมกับภาวะ Shock ทางความรู้สึกครับพี่ธาม”
วินรุ่นพี่นักศึกษาแพทย์ปี 3 ที่มาช่วยงานค่าย เอ่ยขึ้นพลางปรับสายน้ำเกลือ ใบหน้าของเขาเคร่งเครียดขณะมองจอมอนิเตอร์พกพา
“แต่ที่น่าห่วงคือจังหวะการเต้นของหัวใจมันผิดปกติมาก มันแกว่งจนน่ากลัว ร่างกายเขาอ่อนแอเกินไป แถมดูเหมือนจะมีความเครียดสะสมขั้นรุนแรงจนร่างกายชัตดาวน์ตัวเอง”
"เชี้ยเอ่ย มึงทำอะไรลงไปวะไอ้ธาม !!"
ธามยืนกำ
