@ห้องพักหมายเลข 1 (เวลา 10:30 น.)
ความเหน็บหนาวบนดอยในยามสายไม่อาจเทียบได้กับความเย็นเยียบที่เกาะกินหัวใจของขนม ร่างเล็กตัวสั่นเทาอยู่บนที่นอนหลังเดิมที่ร่องรอยความร้อนรุ่มจากเมื่อคืนยังไม่ทันจางหาย กลิ่นกายของธามยังคงติดอยู่ที่หมอนและผ้าห่ม แต่มันกลับกลายเป็นยาพิษที่ทิ่มแทงเธอทุกครั้งที่สูดดมเข้าไป
"อึก อึก ฮื่ออ"
ขนมสะอื้นจนตัวโยน ดวงตาที่เคยกลมโตสดใสบัดนี้บวมช้ำและแดงก่ำ เธอพยายามใช้หมอนอุดหูเพื่อดับเสียงความคิดในหัว แต่มันกลับไม่อาจดับเสียงที่ดังมาจาก ห้องฝั่งตรงข้าม ได้เลยสักนิด
ผนังไม้ที่บางเบาซึ่งเคยเป็นพยานรักของเธอและเขาเมื่อคืน บัดนี้กลับทำหน้าที่เป็นเครื่องประหารชีวิตใจของเธอแทบแลกลงกับดิน
“อ๊ะ... ธาม... เบาๆ สิคะ...”
เสียงหวานแหลมของณัชชาเล็ดลอดผ่านรอยแตกของไม้และช่องลมเข้ามาอย่างชัดเจน มันไม่ใช่เสียงตะโกน แต่มันคือเสียงครางกระเส่าที่เปี่ยมไปด้วยความสุขสม ขนมเบิกตาโพล่ง น
