ความเงียบงันปกคลุมไปทั่วบริเวณหน้าผา มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านยอดสน ขนมพยายามพยุงร่างกายที่บัดนี้หนักอึ้งราวกับถูกถ่วงด้วยก่อนหินขนาดใหญ่ สองขาก้าวเดินไปตามทางลาดชันอย่างยากลำบาก ความเจ็บระบมที่ช่วงล่างเตือนสติเธอทุกย่างก้าวว่า 'เมื่อคืน' มันรุ่มร้อนและดูสมจริงเพียงใด แต่ภาพตรงหน้าที่ปรากฏสู่สายตากลับเย็นเยียบจนเสียดแทงไปถึงขั้วหัวใจ
ณัชชา กำลังซบหน้าลงกับแผ่นอกกว้างของธามอีกครั้ง มือเรียวสวยคู่นั้นลูบไล้แผ่นหลังของชายหนุ่มอย่างถือสิทธิ์ และที่น่าสมเพชที่สุดคือ ธามไม่ได้ผลักไส เขายืนนิ่ง ปล่อยให้ผู้หญิงคนนั้นโอบกอดราวกับเป็นที่พักพิงที่คุ้นเคย
“เฮียธาม ~...”
เสียงสะอื้นหลุดออกมาจากลำคอแห้งผาก ธามสะดุ้งสุดตัว เขารีบผละออกจากณัชชาทันที สายตาคมกริบที่เคยดูดุดันบัดนี้วูบไหวและเต็มไปด้วยความตระหนกเมื่อเห็นร่างเล็กของขนมยืนโงนเงนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าหวานที่เขาเพิ่งจูบซับอย่างอ่อนโยนเมื่อไม่กี่ชั่ว
