@โรงอาหารกลางค่ายอาสา (เวลา 08:30 น.)
สายหมอกยามเช้ายังคงปกคลุมหนาแน่นรอบยอดดอย อากาศที่เย็นจัดจนเห็นลมหายใจเป็นไอสีขาวทำให้นักศึกษาแพทย์และวิศวะนับสิบชีวิตเลือกที่จะสวมเสื้อกันหนาวตัวหนา นั่งล้อมวงกันที่โต๊ะไม้ตัวยาวเพื่อตักข้าวต้มหมูสับร้อนๆ เข้าปาก หวังให้ความอุ่นช่วยบรรเทาความหนาวเหน็บ
ทว่า... สำหรับ ขนม ความหนาวดูจะเป็นเรื่องรอง เพราะสิ่งที่เธอกังวลที่สุดคือร่องรอยที่ซ่อนอยู่ภายใต้เสื้อกันหนาวตัวโคร่งที่รูดซิปปิดสูงจนถึงคาง เธอพยายามห่อไหล่ นั่งตัวลีบติดม้านั่งราวกับจะแทรกแผ่นดินหนี ใบหน้าหวานที่ปกติจะสดใสกลับดูง้ำงอ ขอบตาคล้ำนิดๆ พลางค้อนขวับไปยังคนข้างๆ เป็นระยะ
ธาม ประธานค่ายสุดขรึมและหล่อเหลา กลับนั่งไขว่ห้างจิบกาแฟดำด้วยท่าทางสุนทรีอย่างที่สุด ผิวพรรณเขาดูเปล่งปลั่งอิ่มเอิบเหมือนคนพักผ่อนมาเต็มที่ ทั้งที่ในความเป็นจริง... เขาแทบไม่ได้นอนเลยตลอดทั้งคืน มือหนาคอยใช้ช้อนกลางตักหม
