โสภากัดฟันแน่นเจ็บใจเหลือเกิน
“ไม่จริง! คุณชายใหญ่รักแซนดี้ คุณชายใหญ่ไม่มีทางทิ้งแซนดี้ได้หรอกค่ะ”
“คุณแม่บ้านใหญ่คิดว่าคนอย่างผมรู้จักคำว่า ‘รัก’ หรือครับ”
โสภาโกรธจนพูดไม่ออก ใบหน้าแดงก่ำด้วยโทสะที่เกิดจากความผิดหวัง
“แต่ถึงยังไงซะ คุณชายใหญ่ก็ต้องรับผิดชอบแซนดี้”
“ก็จ่ายเงินไปแล้วไงครับ หรือว่าไม่พอ”
“ไม่ใช่ด้วยเงินค่ะ ต้องเป็นทะเบียนสมรสเท่านั้นค่ะ”
“ผมให้ไม่ได้ ขอโทษนะครับที่ชิมลูกสาวของคุณแม่บ้านใหญ่ฟรี แต่ผมให้ในสิ่งที่ต้องการไม่ได้จริงๆ ออกไปได้แล้วครับ ผมจะทำงาน”
ดวงตาของเพเรอคลิสน่ากลัวจนโสภาต้องล่าถอยออกไป แม้จะไม่เต็มใจก็ตาม
“บ้าจริง ทำไมมันเป็นไปอย่างที่คิดนะ” โสภาหงุดหงิด และแน่นอนว่าต้องไปลงที่แสนดีจนได้
“แม่... แม่อย่าตีแซนดี้เลยค่ะ แซนดี้เจ็บ...”
เมื่อลูกสาวเดินผ่านมาพอดี โสภาก็จิกทึ้งผมของลูกจนเน็ตคลุมหลุด และตบตีราวกับคนบ้า
“ป้า... ป้าจะตีแซนดี้มันทำไม ปล
