เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบกับพื้นหินอ่อนดังก้องไปตามทางเดินที่เงียบสงัดของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมือง เกลวรินเดินออกจากลิฟต์อย่างระโหยโรยแรง ร่างกายของเธอหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการด้วยโซ่ที่มองไม่เห็น ทุกก้าวที่ขยับช่างยากเย็นเหลือเกิน ผิวเนื้อใต้ร่มผ้ายังคงรู้สึกถึงรอยสัมผัสที่รุนแรงและร้อนรุ่มจากฝ่ามือและริมฝีปากของเวคิน ร่องรอยเหล่านั้นเหมือนเป็นตราประทับแห่งความอัปยศที่ย้ำเตือนว่าเธอเพิ่งผ่านพ้นพายุสวาทที่ปนไปด้วยหยดน้ำตามาหมาดๆ
ระหว่างทางที่ขับรถกลับมายังคอนโดฯ เธอถามตัวเองมาตลอดทางด้วยความสับสนที่กัดกินหัวใจ ว่าทำไม... ทำไมเธอถึงไม่ขัดขืนเวคิน ทั้งๆ ที่เขาก็ให้โอกาสเดินออกจากบ้านของเขา ในตอนที่เขาลุกยืนขึ้นและถอยห่างออกไป แต่เธอกลับเลือกที่จะอยู่ที่นั่น เลือกที่จะปล่อยให้ความต้องการเบื้องลึกและอารมณ์ที่พรั่งพรูนำพาไปสู่จุดจบที่ไม่อาจแก้ไข
เพราะยังรักเขาอยู่อย่างนั้นหรือ?
ข้อนี้เธอไม่ป
