เวคิน

"เวคิน นิมิตธนา" หนุ่มวัยยี่สิบแปดปี ผู้มีเสน่ห์ล้นเหลือจนเป็นที่เลื่องลือในแวดวงธุรกิจรุ่นใหม่ ใบหน้าของเขาหล่อเหลาคมเข้มรับกับโครงหน้าชัดเจน ดวงตาคมกริบสีนิลมักจะมีประกายขี้เล่นซ่อนอยู่เสมอ เขาจงใจไว้เคราบางๆ ตามแนวสันแก้มจรดใต้คางเพื่อเสริมลุคให้ดูเป็นหนุ่มเซอร์ที่มีสไตล์และดูสุขุมในคราวเดียวกัน แม้ภาพลักษณ์ภายนอกจะดูดิบและเข้าถึงยากในบางมุม แต่บุคลิกที่แท้จริงของเวคินกลับตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง เขาเป็นคนอบอุ่น ยิ้มง่าย และมีอารมณ์ขันที่ร้ายกาจซึ่งสามารถละลายความตึงเครียดของคนรอบข้างได้เสมอ หลังจากจบปริญญาโทด้านการบริหารธุรกิจจากมหาวิทยาลัยชั้นนำในประเทศอังกฤษ เขากลับมาพร้อมวิสัยทัศน์ที่กว้างไกล แต่แทนที่จะเข้าไปนั่งเก้าอี้บริหารในอาณาจักรของครอบครัว เขากลับเลือกที่จะเริ่มต้นจากศูนย์ด้วยการเปิดบริษัทที่ปรึกษาด้านการเงินและธุรกิจร่วมกับเพื่อนสนิท ความสามารถที่โดดเด่นทำให้เขากลายเป็น "ดาวรุ่ง" ที่นักลงทุนต่างจับตามอง แต่สิ่งเดียวที่เขายังจัดการไม่ได้คือรอยร้าวในใจที่มีต่อผู้เป็นพ่อ ทันทีที่ก้าวลงจากรถแท็กซี่หน้าโรงแรมหรูหราใจกลางย่านสุขุมวิท ลมร้อนของกรุงเทพฯ ปะทะเข้าที่ใบหน้า แต่นั่นไม่เท่ากับความรู้สึกอึดอัดที่เริ่มก่อตัวขึ้น เวคินอยู่ในชุดเสื้อยืดสีขาวพอดีตัวที่เผยให้เห็นไรกล้ามเนื้อจางๆ จากการออกกำลังกายสม่ำเสมอ สวมทับด้วยสูทลำลองสีครีมเนื้อดีและกางเกงยีนส์ตัวเก่งที่ทำให้เขามีบุคลิกเป็นธรรมชาติทว่าสง่างามอย่างประหลาด เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะก้าวเข้าไปในอาคารที่เป็นสมบัติของตระกูล... สถานที่ที่เขาสาบานว่าจะไม่กลับมาเหยียบถ้าไม่จำเป็นจริงๆ เมื่อก้าวพ้นประตูหมุนเข้ามา ภายในโถงกว้างถูกเนรมิตให้กลายเป็นอาณาจักรดอกไม้นานาพันธุ์ กลิ่นหอมอบอวลของกุหลาบและลิลลี่ขาวลอยล่องอยู่ในอากาศ มีรูปถ่ายพรีเวดดิ้งของบ่าวสาวตั้งตระหง่านดึงดูดสายตาแขกเหรื่อ เพดานสูงประดับด้วยดอกไม้ที่ห้อยระย้าเป็นพวงยาวไปจนถึงบันไดเลื่อนราวกับโลกในเทพนิยาย เวคินหยุดมองภาพนั้นด้วยความทึ่งเพียงชั่วครู่ ก่อนจะระบายยิ้มออกมาเมื่อนึกถึงคนจัดงาน “ไอ้เอกเอ๊ย... ยังทำอะไรเวอร์วังไม่เปลี่ยนจริงๆ” เขาพึมพำพร้อมส่ายหัวไปมาอย่างเอ็นดูเพื่อนรัก เขาจัดปกเสื้อสูทให้เข้าที่ก่อนจะก้าวขึ้นบันไดเลื่อน สายตาคมกวาดมองผ่านผู้คนในชุดราตรีหรูหรา จนกระทั่งเห็นร่างของเจ้าบ่าวที่โดดเด่นมาแต่ไกล เอกชัยเจ้าบ่าวร่างท้วมในชุดทักซิโด้สีดำสนิทดูภูมิฐาน ยืนฉีกยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ เอกชัยหรือที่เพื่อนๆ เรียกว่าเอก กำลังหัวเราะต่อกระซิกและต้อนรับแขกเหรื่ออย่างเป็นกันเอง เวคินรีบขยับตัวหลบเข้าหลังมุมกำแพงใกล้ๆ เสาต้นใหญ่ทันที เขาไม่ได้กลัวการเผชิญหน้ากับเพื่อน แต่เขากำลังหลีกเลี่ยงสายตาจาก "ใครบางคน" ที่อาจจะอยู่ในงานนี้ด้วย เขาเฝ้ารอจังหวะที่แขกเริ่มซาลงและทางเดินเริ่มว่าง จึงค่อยๆ ก้าวเดินออกมาพร้อมกับโบกมือทักทาย เมื่อสายตาของเอกชัยปะทะเข้ากับใบหน้าของเพื่อนสนิท แววตาของเขาก็เป็นประกายด้วยความยินดีอย่างที่สุด เขาถลาเข้าไปหาเวคินทันทีด้วยท่าทางกระตือรือร้น “คิน! ไอ้เพื่อนยาก ฉันนึกว่าแกจะไม่มางานแต่งฉันเสียแล้ว!” เอกชัยตบบ่าเพื่อนรักอย่างแรงด้วยความสนิทสนมจนเวคินแทบเซ “มาๆๆ ไม่ต้องหลบเลย มาถ่ายรูปกับเจ้าสาวฉันหน่อย ยัยช่อบ่นถึงแกไม่หยุดเลยตั้งแต่วันลองชุดแล้ว ว่าเพื่อนเจ้าบ่าวอันดับหนึ่งหายหัวไปไหน” ช่อลดา เจ้าสาวแสนสวยในชุดเกาะอกสีขาวนวล ประโปรงสุ่มมีหางปลาลากพื้นดูงดงามราวกับเจ้าหญิงในนิทาน เธอหันมาส่งยิ้มกว้างที่เต็มไปด้วยความจริงใจให้กับเวคิน “สวัสดีค่ะพี่คิน ไม่ได้เจอกันนานเลยนะคะ เป็นยังไงบ้างคะ เที่ยวอังกฤษรอบนี้สนุกหรือเปล่า แล้ว... เกลล่ะคะ? เห็นพี่เอกบอกว่าพี่คินตั้งใจไปอังกฤษรอบนี้เพื่อจะไปรับเกลวรินกลับมาพร้อมกันเลยนี่นา” หัวใจของเวคินเหมือนถูกบีบด้วยมือที่มองไม่เห็น ทันทีที่ชื่อของ "เกลวริน" ถูกเอ่ยออกมา รอยยิ้มที่เคยสดใสบนใบหน้าหล่อเหลาก็ชะงักค้างไปเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ แม้แววตาจะดูเจื่อนลงอย่างเห็นได้ชัดสำหรับคนที่สังเกตเห็น “เกลเขา... ติดธุระด่วนน่ะครับช่อ เลยยังกลับมาพร้อมพี่ไม่ได้ แต่เขาก็ไม่ได้ลืมงานสำคัญของพวกเรานะ เกลยังกำชับให้พี่เอาของขวัญมาให้พวกแกด้วย” เขาพยายามบังคับน้ำเสียงให้ดูร่าเริงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะเอื้อมมือไปหยิบซองกระดาษสีน้ำตาลที่เก็บไว้อย่างดีในกระเป๋าสูทส่งให้เจ้าสาว “ของขวัญจากพี่กับเกลนะ เปิดดูสิ รับรองว่าพวกแกต้องชอบ” ในขณะที่ช่อลดากำลังตื่นเต้นกับซองในมือ เวคินกลับรู้สึกถึงก้อนแข็งๆ ที่จุกอยู่ในลำคอ ความจริงที่ว่าเขาเพิ่งจะติดต่อเกลวรินไม่ได้มาตลอดหลายชั่วโมงหลังจากการโทรคุยครั้งล่าสุดที่แสนสั้นและคลุมเครือ มันทำให้เขาวนเวียนอยู่กับความกังวล แต่ในวันนี้... ในงานแต่งงานของเพื่อนที่รักที่สุด เขาต้องเก็บซ่อนความว้าวุ่นนั้นไว้ภายใต้รอยยิ้มที่เขาถนัดที่สุด