บทที่ 3พี่สอนผมหน่อย 1

บทที่ 3 พี่สอนผมหน่อย คอนโดมิเนียมใจกลางย่านการค้า ลิฟต์พาขึ้นสู่ชั้นที่ต้องการเมื่อประตูบานนั้นถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ ภายในตกแต่งด้วยโทนสีขาวมินิมอลพื้นปูด้วยลายไม้ เฟอร์นิเจอร์ครบครันครัวขนาดเล็กอยู่ตรงซ้ายมือติดผนังห้องมีเคาน์เตอร์หินแกรนิต หญิงสาวสวมชุดนักศึกษาเคลื่อนตัวเข้ามาเหยียบด้านใน แอรินถอดรองเท้าก่อนจะเปลี่ยนไปสวมรองเท้านุ่มๆ หนุ่มร่างสูงก้าวตามแผ่นหลังเนียนมาติดๆ “พระศุกร์ไปนั่งก่อนนะ เดี๋ยวพี่เอาน้ำไปให้” “ห้องสวยดีนะ อยู่คนเดียวเหรอ” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ก่อนจะกวาดสายตามองรอบห้อง ท่อนขาก้าวเข้าไปใกล้โซฟานุ่มพร้อมกับทิ้งน้ำหนักตัวนั่งลง ขณะเดียวกันคนตัวเล็กล้างไม้ล้างมือจากนั้นเลื่อนมาเช็ดผ้าให้แห้ง แอรินเปิดตู้เย็นหยิบขวดน้ำออกมาเทใส่แก้ว ระหว่างที่รอพระศุกร์เลื่อนนิ้วมือบนหน้าจอสมาร์ตโฟนอย่างไม่สนใจสิ่งรอบข้าง ความสนใจเขาจดจ้องอยู่กับรูปภาพของสตรีนางหนึ่ง “น้ำมาแล้ว ห้องพี่รกหน่อยนะ” ว่าพลางวางแก้วลงบนโต๊ะตรงกลาง แววตาประกายเหลือบมองหน้าจออย่างไม่ตั้งใจกลับพบว่าเขามีคนที่แอบซ่อนเอาไว้อยู่ เห็นอย่างนั้นพระศุกร์ปิดสมาร์ตโฟนในทันที “ขอบคุณนะแอริน” “ที่ถามว่าพี่อยู่ห้องคนเดียวเหรอ พี่จะตอบให้ก็ได้ว่าพี่อยู่คนเดียว แถมยังรับสมัครคนมาอยู่เป็นเพื่อนด้วย” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับบอก วินาทีต่อมาแอรินหย่อนก้นนั่งลงด้านข้างของชายหนุ่มร่างสูง “แล้วก่อนหน้าอยู่กับใคร” “ก่อนหน้านี้ก็อยู่คนเดียว พี่อยู่คนเดียวมาตลอด” “ถามจริงเถอะแอริน ขนาดนี้ไม่มีแฟนเลยเหรอ” “แต่ก่อนพี่ก็เคยมีแฟนนะ ถึงอย่างนั้นก็เข็ดกับความรักไปอีกนานเลยค่ะ” ตัวเล็กตอบมือบางวางทาบลงตรงหน้าขาของตัวเอง “แล้วทำไมถึงเลิก ผมไม่เคยมีประสบการณ์ความรักมาก่อน แบบนี้ถามได้ปะ” ร่างสูงเอียงคอถามผู้หญิงตรงหน้า ผมสีดำขลับตัดกับใบหน้าหล่อเหลา สันกรามคมชัด ดวงตาคู่นั้นเอาแต่จ้องมองไม่กะพริบ แอรินรู้สึกถึงพลังแห่งความกระตือรือร้นลุกโชนขึ้นภายในกายหยาบ พอเรื่องความรักพระศุกร์ก็กลายเป็นคนละคนกับเมื่อกี้ราวฟ้ากับเหว ความคิดของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากลอง “แฟนเก่าพี่ติดพนัน ชอบไปยืมเงินคนอื่นแล้วพี่ก็ซวยไปด้วย นี่ก็ต้องขายของทุกอย่างใช้หนี้ให้มัน” “ก็ดีแล้วที่เธอเลิกกับมันมาได้” ใบหน้าสะสวยของเธอหม่นหมองดุจดอกไม้เหี่ยวเฉา แอรินก้มหน้ามองต่ำพร้อมกับมือทั้งสองข้างกุมเข้าหากันแน่น วินาทีนี้เธอไม่กล้าจะสบตากับพระศุกร์ด้วยซ้ำ นึกถึงอดีตที่เลวร้ายนั้นคราใดทำเอาหัวใจดวงนี้ปวดร้าว “เธอไม่ต้องไปคิดถึงมันแล้ว ทำไมกันนะเป็นผู้หญิงสวยคนชอบเยอะแยะแต่เจอกันไอ้เหี้ยนั่นก่อน” “พี่รู้ว่ามีคนชอบพี่เยอะ แต่เป็นพี่เองที่เลือกมันในตอนนั้น” “รู้ตัวปะ ว่าเพื่อนผมมันชอบพี่ขนาดไหน” “พี่ไม่รู้หรอกว่าคนอื่นคิดยังไง แต่พี่ชอบพระศุกร์” “งั้นพี่สอนผมหน่อยสิ” “สอนจูบเหรอ ให้พี่สอนจริงเหรอ” “สอนจูบหน่อยสิแอริน” คำพูดเหล่านั้นที่เปล่งออกมาจากกลีบปากหนาทำเอาพวงแก้มเนียนแดงเปล่งปลั่ง แอรินเขยิบกายบางแนบชิดต่อมาดวงหน้าคมคายก้มลงมาประกบจูบกับเธออีกครั้ง ริมฝีปากอวบอิ่มสัมผัสอวัยวะเดียวกัน แต่ครั้งนี้แอรินพลิกกายบางขึ้นมานั่งหน้าตักแกร่ง แอรินเป็นฝ่ายสอดแทรกปลายลิ้นเข้าไปตวัดเกี่ยวพันในโพรงปาก เรียวแขนเลื่อนคล้องลำคอของผู้ชายตัวโตกว่า ประสบการณ์ชายหนุ่มยังอ่อนด้อยแอรินจึงกลายเป็นคนจู่โจมเขาแทน “อื้อ” เมื่อเห็นว่ารุ่นน้องจูบตอบดีเธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ก่อนที่จะบดจูบดูดดื่มและหนักหน่วงขึ้น ไม่นานทั้งสองคนจึงผละดวงหน้าจากกัน “ไม่รู้ว่าพระศุกร์จะชอบไหม แต่ว่าพี่ชอบมาก” “ชอบ ปากหวานจัง” “บ้า พูดอะไรเนี่ยพี่เขินนะ” “แต่ถ้าจูบบ่อยๆ ผมก็คงจะเก่งขึ้น” “ถ้าปากพี่หวาน พระศุกร์ก็จูบบ่อยๆ สิ” “งั้นก็มาให้จูบทุกวัน ถ้าไม่เจอกันแค่วันเดียวคงจะเป็นเธอที่ขาดใจไปก่อน” “กรี๊ด อย่าน่ารักแบบนี้ พี่ใจจะวาย” “วันนี้ว่าจะกลับไปออกกำลังกาย แต่ว่าคงจะดึกไปแล้วเอาเป็นว่าเราหาอะไรกินดีกว่า” “พูดแบบนี้พระศุกร์อยากอยู่กับพี่ต่อเหรอ” แอรินเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น รอยยิ้มหวานฉายแววความสุขอยู่เต็มเปี่ยม ถัดมาหญิงสาวเลื่อนฝ่ามือบางลูบแก้มของพระศุกร์อย่างอ่อนโยน “ปกติอยู่ห้องกินอะไรเหรอ” เขาถาม “สั่งข้าวค่ะ พี่ไม่ใช่คนทำอาหารเป็นหรอกนะ ถึงแม้ว่าในห้องจะมีครัวด้วยก็เถอะ” “งั้นอยากกินอะไรก็สั่งมา ผมเลี้ยงเอง” “พระศุกร์ใจดีจัง โอเคงั้นเดี๋ยวพี่สั่ง” เมื่อว่าจบประโยคแอรินลุกขึ้นจากหน้าตักแกร่ง จากนั้นเธอเลื่อนตัวลงไปนั่งข้างๆ เขาพร้อมกับหยิบสมาร์ตโฟนออกมาจากกระเป๋า ใบหน้าสวยเบนความสนใจมองหน้าจอแสงสีฟ้า นิ้วเรียวสัมผัสเส้นผมสีน้ำตาลคาราเมลของตัวเองระหว่างที่แอรินกำลังคิดหาเมนู ขณะที่เขาเอนดวงหน้าเข้าหาคนตัวเล็ก ทำเอาจังหวะการเต้นของหัวใจผิดปกติ แอรินแทบจะกลั้นลมหายใจวินาทีนั้นเลยด้วยซ้ำ