บทที่ 7หมวยเถียงเก่ง 1

บทที่ 7 หมวยเถียงเก่ง ต่อจากตอนที่แล้ว ท้องฟ้าเป็นสีเทาอ่อน ไม่มีเมฆกระจายตัวอยู่ ความมืดคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วอาณาบริเวณตัวคฤหาสน์ ภายในห้องน้ำตกแต่งด้วยโทนสีเทา ให้ความรู้สึกหรูหราและสบายตา อ่างน้ำที่วางติดขอบหน้าต่างเปิดน้ำใส่ประมาณหนึ่ง เฟอร์นิเจอร์ทุกอย่างจัดวางให้เข้ากับห้องน้ำ ถัดมาเคาน์เตอร์ลายหินอ่อนถูกใช้วางผลิตภัณฑ์ล้างหน้าและทำความสะอาดผิวกาย นัยน์ตากลมโตคู่นั้นจ้องมองสายน้ำที่รวมตัวกันข้างในอ่าง เธอสวมชุดยูนิฟอร์มสีดำตัดกับกระโปรงสั้น เมื่อเตรียมน้ำอุ่นสำหรับเจ้านายเสร็จแล้ว หมวยลินลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พร้อมกับสาวเท้ามาหยิบผ้าเช็ดตัวของเฟยหลง วินาทีต่อมาร่างสูงใหญ่ของเขาเดินเข้ามามีเพียงเสื้อคลุมที่ปกปิดร่างกาย มือแกร่งของเขาถอดเสื้อคลุมออกพร้อมกับก้าวขาลงไปแช่ในอ่างอาบน้ำอย่างเคย ไอน้ำอุ่นลอยคลุ้งไปในอากาศ ใบหน้าหล่อเหลาหลับตาพริ้มผ่อนคลายไปกับอุณหภูมิที่พอเหมาะ โอบล้อมผิวกายของเขาเหมือนกับว่ากล้ามเนื้อที่ตึงเครียดค่อย ๆ คลายลง เฟยหลงพ่นลมหายใจออกมาอย่างสม่ำเสมอ เป็นจังหวะเดียวกันที่มือบอบบางบรรจงถูแผ่นหลังกว้างอ่อนโยน กลิ่นหอมสบู่จาง ๆ ปะปนไปกับไออุ่นของน้ำ บรรยากาศในห้องเงียบงันแบบที่ไม่ต้องการคำพูดใด เขาหลับตาและปล่อยใจให้ลอยตามจังหวะมือที่เคลื่อนไหวบนแผ่นหลัง “แก่แล้วก็ถูหลังตัวเองไม่ถึงเหรอคะ ลำบากคนอื่นมานั่งถูหลังให้เนี่ย” คราวนี้เธอเปล่งวาจาด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล มือยังคงวุ่นอยู่กับการถูแผ่นหลังของเจ้านาย คำพูดเหล่านั้นกลับทำให้เฟยหลงต้องเปิดเปลือกตาขึ้นในทันที “อยู่เงียบ ๆ ก็ดีอยู่แล้ว ถูไปเถอะเธอจะบ่นทำไม หาว่าฉันแก่ทีตัวเองนั่งบ่นอย่างกะคนอายุหกสิบ” “โอ้โห ถ้าไม่ถือว่าเป็นเจ้านายจับกดน้ำไปแล้วนะคะ ก็มีแต่คนแก่เท่านั้นแหละค่ะ ที่ใช้คนอื่นถูหลังให้” “คำก็แก่ สองคำก็แก่ อย่าลืมสิแก่คนนี้แหละผัวเธอ” น้ำเสียงนุ่มลึกของเขาเปล่งวาจาตอบ ประโยคเมื่อครู่ทำเอาหมวยเม้มริมฝีปากเข้าหากันแน่น แก้มทั้งสองข้างแดงก่ำอย่างกะลูกมะเขือเทศ เขาพูดอะไรออกมารู้ตัวอยู่หรือเปล่า? “พูดอะไรของคุณคะ นั่งอยู่เฉย ๆ ไปเลยค่ะ เดี๋ยวหมวยถูกตรงนี้ก็เสร็จแล้ว” “ทำไมรีบถูให้เสร็จ เขินเหรอ?” คนตัวเล็กไม่พูดอะไรต่อ ทว่ามือบางยังเคลื่อนไหวบนแผ่นหลังของเขาอ่อนโยน จะให้เธอตอบออกไปตรง ๆ มันก็ไม่ใช่เรื่องดีสักเท่าไหร่ ความสัมพันธ์เราเกินเลยกันแล้วก็จริง แต่ความรู้สึกของเรามันแค่เริ่ม... “ไม่ใช่ค่ะ แต่หมวยมีงานต้องทำต่อ เสร็จแล้วค่ะ” น้ำเสียงของเธอเรียบเฉยไม่สื่อถึงอารมณ์ใด ๆ แต่ในขณะเดียวกันนัยน์ตาคู่สวยเอาแต่จ้องมองแผ่นหลังกว้างของเฟยหลง รูปร่างกำยำ ไหล่กว้างอกผาย ขายาวแข็งแรง กล้ามเนื้อแน่นกระชับได้สัดส่วน ผิวขาวสะอาดเหมือนได้รับการบำรุงอย่างดี “อย่าลืมเตรียมซุปกระดูกหมูน้ำใสให้ฉันด้วย เดี๋ยวอาบน้ำเสร็จฉันจะลงไป” “ไม่ลืมซุปกระดูกของโปรดของคุณเฟยหลงหรอกค่ะ ถ้างั้นเนี่ยหมวยไปก่อนนะคะ” เมื่อเอื้อนเอ่ยวาจาบอกเขาทีละคำพูดทีละประโยค วินาทีถัดมาหมวยลินลุกขึ้นยืนพร้อมกับเดินออกจากห้องไป เหลือเพียงเฟยหลงที่ยังคงผ่อนคลายไปกับการแช่น้ำอุ่น หมวยลินก้าวลงจากบันไดไปยังชั้นล่าง เพื่อเตรียมอาหารมื้อเย็นสำหรับเจ้านาย เธอยังคงทำหน้าที่แม่บ้านในคฤหาสน์หลังโตเหมือนปกติ แต่ในใจก็รู้สึกตื่นเต้นไม่น้อยที่จะได้ย้ายไปอยู่คอนโดกับเขา หลังจากตระเตรียมอาหารเสร็จแล้ว หมวยลินเดินออกมาทางด้านหลังตัวคฤหาสน์ ก่อนที่จะหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา กดโทรหาอาม่าอย่างทุกวัน “อาหมวย อั๊วะกำลังจะกินข้าวพอดี ลื้อกินข้าวรึยัง” น้ำเสียงของอาม่าทับทิมสะท้อนความสุขใจยามที่หลานสาวโทรมาหา ใบหน้าดูสดใสประดับรอยยิ้มกว้างฉายแววอิ่มเอมใจอยู่ตลอดเวลา “หมวยก็กำลังจะกินข้าวค่ะ อาม่ากินข้าวกับอะไรเหรอ” “วันนี้อั๊วะซื้อแกงมาจากตลาด เฮ้อ ช่วงนี้ขายของไม่ค่อยดีเท่าไหร่” “นี่อาม่าออกไปขายตลาดเย็นด้วยเหรอ แบบนั้นมันไม่ดีต่อสุขภาพนะคะ” “จะให้อั๊วะทำไงได้ ลื้อก็หาเงินช่วยไม่ได้แล้ว อั๊วะไม่อยากเป็นภาระลื้ออีก ไหนจะหาเงินใช้หนี้แทนพ่อลื้ออีก” “อาม่า หลังจากนี้อาม่าไม่ต้องทำงานหนักแล้วนะ หมวยจะทำงานหาเงินส่งไปให้อาม่าเอง หมวยได้งานใหม่แล้วนะอาม่า ทำงานไม่กี่เดือนก็จะใช้หนี้ให้พ่อได้แล้ว” “งานที่ลื้อว่ามันหมายถึงงานอะไร แล้วไม่ทำงานแม่บ้านต่อแล้วเหรออาหมวย” อาม่าถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสัย “หมวยได้เลื่อนขั้นเป็นเลขาส่วนตัวของเจ้านายค่ะ เงินเดือนก็เพิ่มมากขึ้นด้วย” ริมฝีปากอวบอิ่มขยับตอบ “ลื้อมั่นใจเหรออาหมวย ว่าเขาจะให้เงินลื้อจริง” “อาม่าบ้านเขาออกจะรวย คงไม่มาหลอกหมวยเพราะเรื่องนี้หรอกค่ะ งั้นอาม่ากินข้าวเถอะจะได้กินยา หมวยก็จะกินข้าวแล้วเหมือนกัน” “งั้นแค่นี้นะ” เมื่อว่าจบหมวยลินก็กดวางสาย เธอหันกลับไปสนใจกับข้าวที่วางอยู่บนโต๊ะหินอ่อน จากนั้นทั้งป้าแมว นกเล็กและอิ่มบุญก็เดินออกมาจากบ้านหลังใหญ่พร้อมกัน ทั้งหมดนั่งทานข้าวพร้อมหน้าเหมือนอย่างทุกวัน แต่ความรู้สึกของหมวยลินมันต่างออกไป เธอจะได้อยู่ที่บ้านหลังนี้เป็นวันสุดท้าย และไม่รู้ต้องเผชิญเรื่องอะไรบ้างในอนาคต “หมวยขอบคุณป้าแมว แล้วก็พี่ ๆ ที่ดูแลหมวยตั้งแต่วันแรกเลยนะคะ ถึงหมวยจะอยู่ที่นี่ได้ไม่นานก็เถอะ” “หมวยพูดแบบนี้แสดงว่าจะไปแล้วเหรอ” อิ่มบุญถามขึ้นพลางตักข้าวสวยใส่ปาก “ใช่ค่ะ พรุ่งนี้หมวยต้องไปแล้ว ขอบคุณมากจริง ๆ นะคะ หมวยรู้สึกอบอุ่นเหมือนอยู่กับคนในครอบครัวเลย” “ป้าจะบอกอะไรให้นะ ไปอยู่กับคุณเฟยหลงนอกจากจะเตรียมอาหารให้แล้ว นอกจากจะเตรียมน้ำอุ่นแล้ว อย่าลืมเตรียมซุปกระดูกหมูน้ำใสของโปรดของคุณเฟยหลงด้วย” “เรื่องของเจ้านายจำเก่งเชียวนะป้า” นกเล็กเอ่ยแซว “หมวยจะจำให้ขึ้นใจค่ะป้า” “ทำงานที่นี่ไม่กี่วันก็ต้องย้ายไปอยู่ที่อื่นแล้ว ยอมใจหมวยจริง ๆ เรื่องการปรับตัวเนี่ย” อิ่มบุญพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ “ตอนเด็ก ๆ หมวยก็ย้ายบ้านบ่อยค่ะ มันก็เลยกลายเป็นชินไปแล้ว” เธอพูดด้วยน้ำเสียงสดใส ใบหน้าปรากฏรอยยิ้มหวาน “ยังไงก็ดูแลตัวเองด้วยนะ มีอะไรก็มาหาพวกพี่ได้ตลอดนะ” “ไว้มีโอกาสหมวยจะแวะมาหานะคะ” ....