บทที่ 8ของเล่นเฟยหลง 1

บทที่ 8 ของเล่นเฟยหลง คอนโดมิเนียม ม่านรัตติกาลคืบคลานเข้ามาปกคลุมทั่วท้องฟ้า เมืองหลวงแห่งนี้ไม่เคยหลับใหล ทุกอย่างยังคงดำเนินไปอย่างปกติ จนกระทั่งลิฟต์ความเร็วสูงถูกเปิดออกสู่โถงทางเดินที่ปูด้วยพื้นลายหินอ่อน ผนังตกแต่งด้วยงานศิลปะชิ้นเอก เมื่อประตูบานนั้นถูกเปิดออกด้วยระบบสแกนลายนิ้วมือ ร่างสูงสง่างามราวหนึ่งร้อยแปดสิบแปดเซนติเมตรก้าวเข้ามาด้านใน ใบหน้าหล่อเหลาคมคาย ลำคอแข็งแกร่งรับกับไหล่กว้าง ดวงตาสีดำขลับ จมูกโด่งเป็นสันตัดกับริมฝีปากหยักสวย เส้นผมสีดำสนิทดูนุ่มสวย ในมือถือถุงกระดาษสีขาวที่ซื้อจากห้างสรรพสินค้าเต็มไปหมด วินาทีถัดมาสตรีรูปร่างเล็กที่เดินตามแผ่นหลังกว้างของเขาเข้ามาภายในห้อง วางกระเป๋าเสื้อผ้าลงบนพื้นลายหินอ่อน ดวงตากลมโตเปล่งประกายค่อย ๆ กวาดมองไปรอบห้อง ผนังกระจกสูงจรดเพดานเผยให้เห็นวิวเมืองศิวิไลซ์ยามค่ำคืน สะท้อนภาพดวงไฟระยิบระยิบตระการตา ภายในตกแต่งด้วยโทนสีดำและแดงตามความชอบของเจ้าของห้อง โซนห้องนั่งเล่นเปิดโล่งมีโซฟานุ่มนิ่มตั้งอยู่ตรงกลาง หันเข้าหาหน้าจอทีวีขนาดใหญ่ เฟอร์นิเจอร์ไม้สีอ่อนตัดกับผ้าม่านสีขาวล้วน ให้ความรู้สึกหรูหรา สมฐานะของผู้บริหารบริษัทใหญ่ เพดานโค้งสูงประดับด้วยโคมไฟระย้าคริสตัลส่องแสงสว่างไปทั่วห้อง ห้องครัวเปิดโล่งพร้อมเคาน์เตอร์ลายหินอ่อนสีดำเรียบหรูและเครื่องใช้ไฟฟ้าระดับพรีเมียม ถัดมาโต๊ะอาหารสีขาวตกแต่งด้วยแจกันดอกไม้ เก้าอี้วางเรียงกันอย่างเป็นระเบียบ ผู้หญิงตัวเล็กกะพริบตาถี่ ๆ พร้อมเดินตรงไปยังหน้าต่างบานใหญ่ มือของเธอวางทาบบนกระจก นัยน์ตาสีน้ำตาลประกายทองจ้องมองวิวยามกลางคืน เธอระบายยิ้มออกมาด้วยความตื่นเต้น ชีวิตนี้ไม่เคยเหยียบตึกสูงระฟ้าขนาดนี้มาก่อน ใบหน้าหวานละมุนปราศจากเครื่องสำอาง จมูกเป็นสันรับกับริมฝีปากอวบอิ่มสีชมพูระเรื่อน่าจุมพิต ผิวขาวเนียนน่าสัมผัส “วิวห้องคุณเฟยหลงสวยจังเลยค่ะ คุณอยู่ที่นี่คนเดียวเหรอคะ” ดวงตากลมโตเปล่งประกายวาววับ ยามได้มองภาพงดงามเบื้องหน้านี้ ขณะเดียวกันริมฝีปากขยับถามผู้ชายร่างสูงที่ยืนอยู่ด้านหลัง “อยู่คนเดียวสิ เธอจะให้ฉันอยู่กับใคร” “ก็แบบว่าห้องคุณออกจะกว้าง ไม่ได้อยู่กับน้องชายเหรอคะ” วินาทีต่อมาดวงหน้าสวยหันมาสนใจเขา เธอดูตื่นเต้นไม่น้อยเมื่อได้ยินประโยคเหล่านั้นเปล่งออกมาจากกลีบปากหนา เฟยหลงยืนกอดอกมองภาพผู้หญิงตัวเล็กกำลังตื่นเต้นกับสถานที่ใหม่ สีหน้าของเขานิ่งสงบเหมือนผิวน้ำนิ่ง “ฉันกับน้องชายไม่ได้อยู่ด้วยกัน ต่างคนต่างแยกย้ายไปเติบโต มีบ้างที่กลับบ้านพร้อมหน้ากัน แต่ก็ไม่ได้บ่อยครั้ง” “แปลกเนอะ ทำไมถึงชอบแยกกันอยู่ด้วย” “แปลกตรงไหน ต่างคนต่างมีแฟนก็ต้องเลือกอยู่คนเดียวอยู่แล้ว” ริมฝีปากของเขาเอื้อนเอ่ยวาจาตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “คุณเฟยหลงแยกออกมาเพราะมีแฟนเหรอคะ” น้ำเสียงของเธอสั่น ๆ ริมฝีบางเม้มเบา ๆ พยายามกลั้นความรู้สึกของตัวเอง “ปกติฉันไม่อยู่กินกับใครหรอกนะ แค่เอาแล้วก็แยกย้าย” เขาตอบด้วยสีหน้าราบเรียบ ไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “แล้ว...” “เอาของไปเก็บแล้วไปเตรียมน้ำสำหรับฉันได้แล้ว ห้องของเธออยู่ฝั่งซ้ายห้องแรกเลยนะ ส่วนห้องฉันอยู่ฝั่งขวา รีบมาฉันอยากอาบน้ำ” ไม่ทันที่คนตัวเล็กจะพูดอะไรต่อ เฟยหลงก็พูดแทรกขึ้นมาเสียก่อน ส่งผลให้หมวยลินพยักหน้ารับและเดินกลับมาถือกระเป๋าเสื้อผ้าของตัวเอง แต่ก็ไม่ลืมที่จะถือถุงกระดาษกลับเข้าห้องไปด้วย หลังจากตื่นตาตื่นใจกับห้อง หมวยลินหอบกระเป๋าเสื้อผ้ามายังห้องนอนห้องใหม่ของเธอ เมื่อประตูบานนั้นถูกเปิดออกนัยน์ตาสีน้ำตาลประกายปะทะเข้ากับเตียงนอนขนาดใหญ่พร้อมกับผ้าห่มผืนสีขาว วินาทีต่อมาหมวยลินระบายยิ้มด้วยความดีใจ เธอกระโดดขึ้นลงบนที่นอนด้วยความตื่นเต้น เกิดมาทั้งชีวิตอยากจะลองนอนบนเตียงนุ่ม ๆ วันนี้ความฝันของเธอเป็นจริงแล้ว ใบหน้าหวานซุกลงบนหมอนใบใหญ่ ราวกับว่าเธออยากนอนอยู่อย่างนี้ไม่ลุกไปไหน แต่วินาทีต่อมาหมวยลินก็ต้องลุกขึ้นเก็บของ เพราะเธอยังมีหน้าที่ต้องไปทำให้แล้วเสร็จ “ห้องคนใช้ดีขนาดนี้ เงินเดือนก็ดี เป็นคนรวยนี่มันดีจริง ๆ เลยนะ” คนตัวเล็กบ่นพึมพำกับตัวเองเสียงแผ่วเบา ขณะที่มือยังคงวุ่นอยู่กับการจัดข้าวของตัวเอง อากาศในระดับอุณหภูมิเย็นสบาย ไม่ร้อนหรือหนาวจนเกินไป เสียงเครื่องลู่วิ่งดังเบาๆ อย่างสม่ำเสมอ ภายในห้องออกกำลังกายส่วนตัวตกแต่งเรียบหรู ผนังกระจกสะท้อนเงาของร่างใหญ่ที่กำลังวิ่งอยู่บนลู่ไฟฟ้าอย่างมั่นคง เม็ดเหงื่อสีใสเกาะตามไรผมและลำคอ เสื้อกล้ามตัวสีดำแนบไปกับผิวกายขาวสะอาดเหมือนอาบน้ำทุกวัน เผยให้เห็นกล้ามเนื้อแน่นตึงสั่นสะเทือนเล็กน้อยในทุก ๆ ก้าว เสียงลมหายใจของเฟยหลงหนักแน่นไม่ต่างจากจังหวะการวิ่ง “เอ่อ...ขอโทษนะคะ คุณเฟยหลงหมวยขออนุญาตหยิบของในห้องนอนแล้วก็ห้องครัวของคุณเฟยหลงนะคะ พอดีว่าต้องเตรียมน้ำอุ่นกับอาหารเย็น” น้ำเสียงสดใสราวกับแสงแดดยามเช้า เปล่งวาจาบอกกับผู้ชายร่างสูงที่อยู่ในห้องออกกำลังกาย เสียงฝีเท้าบนลู่วิ่งเปลี่ยนจากจังหวะเร่งเร้าเป็นก้าวเดินเนิบช้า เหงื่อผุดขึ้นตามกรอบหน้า เฟยหลงจึงยกมือขึ้นปาดเม็ดเหงื่อบนหน้าผาก พลางระบายลมหายใจแรง ๆ หนึ่งครั้ง ดวงตาคมกริบสีดำยังทอดมองไปข้างหน้า แต่วินาทีต่อมาเขาเบนทิศความสนใจมองทางเธอ “เธอจะมาขออนุญาตฉันทำไม” เขาพูดด้วยน้ำเสียงเรียบ ๆ ไม่บ่งบอกถึงความสนใจหรือเบื่อหน่าย ผู้หญิงตัวเล็กเอาแต่กุมมือเข้าหากันด้านหน้า และไม่ยอมพูดอะไรออกมา “จะหยิบจับอะไรก็แล้วแต่เธอ เพราะฉันจะคิดบัญชีทีหลัง” เมื่อได้ยินประโยคที่เอื้อนเอ่ยออกมาจากกลีบปากหนา หมวยลินจึงเบิกตาโพลงโตและรีบตอบกลับเขาในทันที “ไม่เอาหรอกค่ะ หมวยไม่อยากจ่ายเพิ่มนอกจากน้ำขวดนั้นแล้ว” ริมฝีปากเม้มเข้าหากันเบา ๆ พยายามระงับความรู้สึกที่กำลังพลุ่งพล่าน “หึ งั้นก็กลับไปทำงานได้แล้ว” “โอเคค่ะ หมวยขอตัวไปเตรียมอาหารก่อนนะคะ แล้วคุณเฟยหลงจะออกกำลังกายเสร็จตอนไหนเหรอคะ พอดีหมวยจะได้กะเวลาเตรียมน้ำอุ่นได้ถูก” “อีกสิบนาที” เขาตอบเรียบ ๆ “รับทราบค่ะ หมวยขอตัวก่อนนะคะ” สิ้นสุดประโยคเมื่อครู่ หมวยลินหันหลังเดินออกจากห้องไป เสียงฝีเท้าคู่นั้นเริ่มวิ่งบนลู่ไฟฟ้าอีกครั้ง หลังจากทำงานเสร็จเฟยหลงจะใช้เวลาไปกับการดูแลตัวเอง ไม่แปลกที่กล้ามเนื้อกระชับของเขาจะดึงดูดสายตาของใครต่อใคร โดยรวม ๆ แล้วเขาเป็นผู้ชายที่มีเสน่ห์ บุคลิกภาพน่าดึงดูดเอามาก ๆ อย่างว่าผู้ชายหน้าตาดี ไม่ได้มีเพียงแค่สาวใช้ที่สนใจเขา ผู้หญิงคนอื่นล่ะ คงอยากเข้าหาเฟยหลงมาก ๆ ....