รื้อฟื้นความทรงจำ

หลังจากที่ทอรุ้งนอนรักษาตัวที่โรงพยาบาลอยู่หลายวันคุณหมอก็อนุญาติให้ออกจากโรงพยาบาลเพื่อกับไปรักษาต่อที่บ้านได้ ภูผาพาทอรุ้งมาที่บ้านพักตากอากาศ ระหว่างทางขณะที่สายลมกำลังขับรถตรงไปบ้านพักตากอากาศกระบอกตาสวยทอดมองทะเลสีฟ้ากับหาดทรายสีขาวไปเรื่อยๆสมองก็พยายามใช้ความคิดอยู่อย่างหนักแต่แล้ว…. โอ้ยยยยย !!! เอี๊ยด ! คนตัวเล็กร้องเสียงหลงออกมา มือเรียวสองข้างยกขึ้นมากุมอยู่ที่หน้าผากมนของตัวเอง สายลมเมื่อได้ยินเสียงน้องสาวร้องก็รีบจอดรถเข้าข้างทางทันทีด้วยความตกใจ “ ตัวเล็กเป็นอะไร ! ” ภูผาเอ่ยถามขึ้นด้วยความตกใจ “ ฉันปวดหัว ฮือ ! ” น้ำเสียงเจ็บปวดของทอรุ้งมันบีบรัดหัวใจของพี่ๆที่นั่งอยู่ในรถ “ ตัวเล็กใจเย็นๆนะครับ ไม่ต้องคิดอะไรแล้ว” แขนแกร่งดึงคนตัวเล็กเข้าสู่อ้อมกอดที่อบอุ่น มือหนาลูบไปที่เรือนผมสวยเบา ทอรุ้งเองก็รู้สึกอบอุ่นกับอ้อมกอดนี้มาก เธอรู้สึกคุ้นเคยกับอ้อมกอดของเขาและกลิ่นก