หัวใจอีกครึ่งของป๊ะป๋า

ช่วงเช้าของวันพายุที่ตื่นแต่เช้าออกจากห้องพักญาติมาเจอน้องสาวกำลังนั่งคุยกับภูผาและสายลมหัวเราะสนุกๆสนานคิ้วคมขมวดเข้าหากันทันทีกับภาพตรงหน้าที่เห็น “ รุ้ง ” พายุเอ่ยเรียกน้องสาวตัวเองออกไป ตาคมจ้องมองน้องสาวนิ่ง ทอรุ้งก็นั่งสู้สายตาพี่ชายนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ “ พี่พายุข๋า ” น้ำเสียงหวานๆที่เธอเคยใช้เรียกพายุอยู่บ่อยๆเวลาที่อยากได้ของเอ่ยเรียกพี่ชายออกไป “ จำทุกอย่างได้แล้ว ” พายุเอ่ยถามนิ่งๆออกไป จนน้องสาวที่เห็นพี่ชายไม่ตื่นเต้นกับความจำของตัวเองที่กลับมาก็ยู่หน้าใส่ทันที “ รู้งี้แกล้งความจำเสื่อมซะก็ดี ไม่เห็นจะตื่นเต้นเหมือนเฮียกับพี่ลมเลย ” ทอรุ้งเอ่ยพูดออกไป พายุยกยิ้มชอบใจที่เห็นน้องสาวงอนเขา มือหนาของพี่ชายโยกเบาๆที่หัวเล็กของน้องสาวอย่างนึกเอ็นดู “ แกล้งความจำเสื่อมเหรอ รู้ไหมไอ้นี่มันร้องไห้เป็นเผาเต่าเลยนะ ” พายุว่าพลางชี้ไปยังภูผาที่นั่งยิ้มอยู่ “ แหม๋ !! ว่าแต่กูมึง